Almelo - Zenderen (18 km)

 Gelopen op woensdag 18 februari 2026 met Emmeke

Zullen we de lakens aan elkaar knopen en via de ramen vluchten? Of klimmen we in het bad en doen we gordijnen open?

Thee zetten in het koffiezetapparaat. In de bakjes yoghurt is volop ruimte voor fruit. Dat heet omdenken.

Om half 9 verlaten we het Huis van Bewaring en gaan LOPEN. Fris als hoentjes langs het mooiste plekje van Almelo: de zangschuur van Piet. We begroeten alle tekkels- en andere hondenuitlaters vriendelijk, wachten bij het rode stoplicht (in Almelo is altijd wat te doen) en lopen dan langs het water de stad uit. Op het bankje van Jolanda is het naast een bak hyacinten heerlijk koffie drinken. En dan lopen we even later Almelo weer in via de afvalverwerkingswijk.

We moeten met een bocht het spoor over, maar die bocht van het officiële Twentepad loopt zonder overdrijven (oké iets) over de vluchtstrook van een snelweg.Dan komen we in een strook bos. Onverwacht staan we bij een oud Nivon-huis. De huisvader zwaait niet naar ons wanneer we passeren. Over asfaltwegen en enkele zandwegen genieten we van de vrijheid en de kale takken. De IJsvogel laat zich niet zien, en komt ook niet af op de vrouw van het Overijssels Landschap. 

Nu naderen de laatste kilometers. Niet alleen van dit Twentepad, maar voor mij ook van ALLE streekpaden en LAW-paden in Nederland. Dat moet gevierd! Dus besluiten we niet door te lopen naar het verlaten Hertme, maar de finish te vieren in Zenderen. Eerst gaan we de kloosterkerk bekijken waar Titus Brandsma verbleef. En heel toepasselijk komt daar Mooi Springendal aangereden met schone lakens. Dat was het hoogtepunt van het Twentepad. Bij theehuis De Karmeliet 200 meter verderop strijken we neer en heffen het glas op onze wandelavonturen. Een scone erbij en even extra stilstaan bij alle kilometers die we mochten maken. En natuurlijk... plannen maken voor vervolgpaden. Die zijn dan niet rood-wit of geel-rood gemarkeerd, maar er valt in Nederland nog genoeg te pelgrimeren.

 

 

Oldenzaal - Hertme (22 km)

Gelopen op dinsdag 17 februari 2026 met Emmeke

Aan de picknicktafel in de trein van Hengelo naar Oldenzaal ontmoeten we elkaar. De bierlucht van carnaval hangt nog in de coupé. En dat er groots gefeest is in Oldenzaal zien we aan de restanten confetti en meer op de straten. De Kruidvat vinden we niet zo snel dus lopen we even later door natuurgebied De Hulsbeek. De cirkel is bijna rond. Hier liepen we destijds op onze eerste Lange Afstandwandeling: het Marskramerpad.

Het is venijnig koud vandaag met miezer en een hagelbui . De benen willen niet zo goed, omdat we pas om 11.30 startten met wandelen. En de pols wil ook al helemaal niet goed. Dan is het extra genieten van een prachtige regenboog. Bij Saasfee -  onee Saasveld- duikt opeens een joekel van een kerk op. Bij carnavalscafé Bruins is er pech voor ons: de bus komt niet opdagen, dus lopen we nog een vijf kilometer door naar Hertme. De route loopt langs het paradijs. Dat dan weer wel. 

In Hertme brengt de bus ons naar Borne. Met de trein naar Almelo en dan de eerste meters van het Twentepad nogmaals lopen, maar nu met bestemming Huis van Bewaring.  We moeten ons inhouden om niet direct de schoenen uit te doen in de Kapelskamer, maar eerst tapas te gaan halen bij de plaatselijke Plus. Daarna is het dan toch echt installeren en hooguit ploeteren met de afstandsbedieningen. 

 

Ootmarsum - Tubbergen (26 km)

 Gelopen op donderdag 18 december 2025 met Emmeke

Bij een prachtige zonsopgang staan we op. We sharen de etagère met ontbijtproducten en krijgen ieder een eigen wentelteefje van de alleraardigste hotelmevrouw die ook wandelfanaat is.

De hemel is nog roze als we met de rugzak op het Twentepad weer op gaan. En zelfs een regenboog boven de molen. We verheugen ons op het Springerdal, waar we drie jaar geleden zo prachtig op de foto zijn gezet door Cornelis.

Maar wat is dat nou??? We willen net het Springerdal in, wanneer we daar een verwarde man op en neer zien springen en ons met armgebaren wegjaagt. Dit is ons nog nooit overkomen. Hij raapt iets van de grond en gooit dat naar ons toe. Wij draaien ons subiet om en lopen terug. Er is verder niemand. Dit voelt niet goed. Hij holt ons achterna. Gelukkig zien we in de verte een andere wandelaar. Wij verhogen ons tempo en lopen even later schielijk achter een andere man met ingeklapte witte paraplu aan. Schichtig om ons heen kijkend komen we bij toeval weer uit op het Twentepad zonder de duivelse man weer te spotten. Het levert ons gespreksstof op voor uren.

De koffie vandaag is bij watermolen Bels.Wat een hidden gem is dit, zeg. Zware houten balken, een open haard. Een ouderwetse kerstboom, boerenbont servies, en weer zulke aardige bediening. We besluiten om na het Twentepad door te gaan met het Hilligenpad, dat hier ook loopt (als we dan nog een keer het Springerdal in durven...).

De route loopt verder door bossen en open velden. We willen een shortcut nemen naar de bus van Tubbergen, maar lopen straal de verkeerde kant op. Zo wordt het toch nog 26 km vandaag met een eindsprint naar de bus die tien minuten te laat komt. Die brengt ons in Hengelo en zo kwam alles vandaag toch weer goed.