Halfweg- Krommenie (25 km)

 Gelopen op zaterdag 10 oktober 2026 met Wendeline

Op een holletje   op spoor 1 van Amsterdam CS de trein naar Halfweg gehaald. En dus wandelen we een kwartier later al op het Noordhollandpad, zodra we station Halfweg-Zwanenburg verlaten. Krap twee minuten later zijn we het pad al kwijt. Zijn wij nou gek? Maar terwijl de westenwind m ons heen loeit, blijven wij rustig en hervinden onze weg. 

In Spaarnwoude liggen de fietspaden bezaaid met takken en bladeren. De graspaden zijn een beetje nattig en hobbelig, dus lopen we grotendeels toch maar op het asfalt. Bij een bankje bij een heel smalle brug ploffen we neer voor even wat appcontact met het thuisfront. Achter ons kwettert een koperwiek! Op naar het pontje! Is dat ergens achter die struiken? Moeten we toch een brug over? Nee, daar onderdoor en dan verschijnt er een enorme pont over het Noordzeekanaal. We melden ons keurig bij de geen-Nederlandse sprekende pontman: we hebben geen tickets gekocht, zijn we nu illegaal overgestoken? Maar nee, deze pont is voor wandelaars free.

Het gaat nog wat harder waaien. Door de wapperende pony heen is het toch wel duidelijk dat we hier mooie vergezichten hebben over de Noordhollandse polders met Hollandse wolkenluchten. Her en der worden we ingehaald door militaire voertuigen, maar we kunnen niet ontdekken wat de reden daarvan is. Het is hier wel een heel gebied van forten en kruitkelders. Uit de wind kunnen we achter één zo'n fort even een plastic bank omdraaien om het regenwater eraf te laten lopen. Dan weer keren en we zitten er goed. Wel blijkt er een gore plak kauwgom op mijn rugzak te zijn beland. Hu!

Bij een volgend fort schuilen we voor een kleine bui. Er is een veteranendag, dus we mogen helaas niet de tentoonstelling bekijken. Tja, en daarna gaat het eigenlijk heel snel. De huisjes van Krommenie doemen op. We steken de spoorbaan voorzichtig over en de 25 km zitten er al weer op. Een volgende datum hebben we al gepland. Fijn vooruitzicht.

 

Groesbeek - Plasmolen rondje 12 km

 Gelopen op vrijdag 18 september 2025 met Heli

Eerst naar de podoloog en daarna met Heli stappen op het Pieterpad. Een rondje vanaf De Wolfsberg in Groesbeek zuidwaarts, de roodwitmarkering volgend. En Bij Plasmolen terug via de geelrodemarkeing van het Maas Niederrheinpad (of is het het streekpad Nijmegen?) . Nooit niet mooi hier.

 

Donkerbroek - Allardsoog (19 km)

 Gelopen op vrijdag 19 september 2026 met Aafke

Nee, het Stellingenpad is niet vergeten. Het is gewoon ver weg. Maar we komen er wel. Voor dag en dauw in de trein en in de tweede helft met chauffeur en Franse koffie. Vlakbij ons eindpunt van vandaag is een uitstekende parkeerplaats aan de rand van een bos. op 100 meter van de bushalte. Het gaat opeens gieten dus de grote plu uit de achterbak gaat mee naar de bushalte pal voor het Nivonhuis Allardsoog. Zodra de bus komt zetten we de plu bij de boom en stappen we in. Kijken of de plu er vanmiddag nog steeds zal staan..

Als je een kunstgebit had was deze busrit een test geweest voor de kukident. Het zijn klinkerwegen we overheen denderen in het busje zonder Franse vering. Nog even overstappen aan de provincialeweg in Wijnje, waar we nog even schuilen bij de halte. De buschauffeur heeft zijn nummer op de voorruit veranderd, maar dat maakt allemaal niet uit. Wij kunnen gewoon zoals gepland om kwart voor 11 starten op ons wandelpad. 

En die hebben we dan ook helemaal voor onszelf. Wamt we gaan direct de natuur in en lopen langs een bosrand met aan weerszijden de knalroze reuzenspringbalsemien. Soms gaat het pad meer het bos in, waar we ons verbazen over de diversiteit in paddenstoelen. En soms lopen we over een stuk hei, een enkele keer nog in bloei, maar meestal toe aan onderhoud. Maar volgens de borden is natuurmonumenten daar druk mee bezig. Wat echter vooral bezig is, is een bomenverzamelhijsmachine. Door de moddersporen van dit gevaarte moeten wij voorzichtig oversteken zonder uit te glijden.

Op leuke punten staan er bankjes en zetten we de vogelapp aan. Grote bonte specht laat zich horen, zonder tikken. En net als vorige week in de Dierense bossen horen én zien we hier twee raven. Is dat even boffen voor Cécile en Raafke.

De horecastop komt na 13 km op het juiste moment: koffie en thee bij het koetshuis van landgoed De Slotplaats. De laatste vijf kilometer worden er zes, omdat we de routebeschrijving niet heel helder vinden. De lucht is dat inmiddels wel. De jassen zijn al lang uit en we lopen kronkelend langs een heidegebied over zandwegen. Diverse gezinnetjes laten hier hun weekendgevoel beginnen. En wij ook. Terug bij de auto loop ik even door naar de bushalte en jawel: de plu wacht ons gezellig op. Dat kan hier in Allardsoog.

 

Rondje Ellecom (17 km)

 Gelopen op zondag 14 september 2026 met Annemieke

We gaan naar het bos. Daar is het altijd mooi. En zeker de bossen bij Dieren. De etappe bij Ellecom heb ik nog niet gelopen. Onderweg naar startpunt Dieren regent het genoeglijk. Ons thema voor vandaag wordt aangereikt door het boek dat Annemieke onderweg leest: het mysterie water.

Vanaf het station Dieren loop je altijd al binnen tien minuten in het bos en is het altijd even zoeken hoe je op de goede route komt. Evenwijdig aan het spoor en later het spoor overstekend komen we in Ellecom. Varkens Kees en Koos liggen geluidloos te snurken onder een heel hoge boom. We lopen het mooie dorp door en bij een bushalte gaan we de bossen weer in.

Eikels en beukennootjes bedekken de bosbodem. De eerste zwammen - in allerlei soorten en maten- zijn zichtbaar aan en bij bomen. Eerst maar eens een goede stop maken bij de Carolinahoeve. Op het terras is het goed toeven. Na de zooltjesverwisseltruc en de jas uit-jas aan show zoeken we de goede weg en komen bij een meer dan prachtige beukenlaan. We wandelen langs heuvels en poelen in de Onzalige Bossen, waar het 's nachts ongetwijfeld feest is voor de wilde familieleden van Kees en Koos. We zijn de enigen en misschien heeft het ermee te maken dat we hier eigenlijk ook verdwaald zijn geraakt? Daardoor horen we wel de kuifmees, de witte staartmees en .... de raaf! Boomklevers en boomkruipers laten ook van zich horen. We komen bij een verkeerde ANWB-paddenstoel uit. Maar wat is verkeerd in een prachtig bos? We nemen gewoon een andere route naar de Carolinaberg. Daar zitten we even rustig met een kop thee, terwijl allerlei mensen passeren. Vogelgeluiden hier opvangen is iets moeilijker. 

Opeens lijkt het al schemerig te worden, dus dan wordt het tijd om de laatste kilometer naar het station terug te vinden. Ook dat lukt weer en voldaan ploffen we in de trein naar huis. Wat knapt een mens toch op van een boswandeling. En dan moet de herfst nog beginnen!

 

 

Breda - Kaatsheuvel (28 km)

 Gelopen op vrijdag 4 september 2026 met Wietske

Twee halve zolen gaan op pad, en niet eens over het halve zolenlijntje in Brabant Maar de Camino Brabant weer op. Eind juli eindigden we in Breda bij de Grote Kerk, die nét gesloten was. Dus vandaag startten we bij deze kerk voor onze eerste stempel. De kerk is vandaag afgehuurd voor een grootse bruiloft en men is er druk mee, maar de stempel wordt vriendelijk gegeven. Dus mag er koffie worden gescoord. Stempel 2 is op het Begijnhof waar we met het Hertogenpad ook waren. We zijn even nieuwsgierig naar de vioolmuziek in de Waalse kerk ernaast, maar daarna gaat de etappe toch echt beginnen.

Langs Het Scheepshuys, een hotel uit 1925, en langs het grote terrein van de voormalige Héro-fabrieken.Wietske kan er van alles over vertellen. Ook over de volgende dorpen waar we langs komen, zoals Dongen en Vaart. Voor mij is veel nieuw, leuk! Aan de rand van Breda is een evenementje waar we in bel;anden. We doen navraag bij twee jongemannen in militair tenue. Vandaag is de afsluiting van de introductieweek voor de militaire studenten en ze worden opgehaalde door alle papsen en mamsen. Maar eerst moet heel de kolonne nog een paar keer op en neer hollen vanuit het bos, aar wij ook net in gaan. Kamp van Koningsburgge taferelen...

Een volgende stempel ligt bij een woonhuis. De eigenaar heeft een Mariabeeld geplaatst in zijn muur en komt ook naar buiten om ons hem te wijzen. Hij vertelt dat er elke dag wel mensen de Camino Brabant lopen. Niet veel later zijn we bij de Vredeskapel in Dorst, waar alweer een stempel op ons wacht. De vrijwilliger is er net druk met het vervangen van kaarsjes en vuilnisbak.

Het miezeren zet door en ik besluit toch mijn regenponchootje aan te trekken. Nou is dat altijd makkelijker gezegd dan gedaan als er wind staat. We staan aan de rand van een bos te hannesen, Wietske helpt mee dat de capuchon vindt als er opeens een keiharde knal klinkt. Onweer! denkt Wietske. Een schot! denkt Cécile. Maar het is geen van beide. Op 10 meter van ons vandaan breekt een enorme tak van een boom. Ik zie hem nog net op de grond stuiteren. Bibberend van de schrik en met mijn hoofd nu uit de plastic capuchon kijken we elkaar aan. Dit scheelde een haartje. En we hebben het nog niet gezegd of een dunne lange boom er pal naast valt om. Met minder geraas, maar niet minder snel. De wind staat gunstig, hij valt de andere kant op. Waar ik eerst het tempo een beetje inhield op deze lange toch, trekken we nu zowat een sprintje. Weg hier. Wat droogte doet met de natuur, afschuwelijk. We zijn dus blij met elke druppel die de komende uren blijft vallen. Nou ja, als het weer droog is, is dat toch ook wel fijn. Dan kan dat broeierige plastic ding uit.

Een volgende stempel is een triest verhaal. De paal met stempel is er nog wel, maar de kapel in de boom is weg. Ook deze boom is omgewaaid. Het barst van de horeca op deze route, op elke hoek van de rotonde zit wel een eetcafé. Maar pas op 20 km maken we er weer gebruik van. We zijn bij 't Trefpunt de enige gasten, en moeten moeite doen om te betalen. De laatste kilometers zijn de karakterkilometers. De torens van Kaatsheuvel komen in zicht. Nee, niet die van de Efteling, maar van twee kerken. Vlak daarvoor nemen we de bus op de Bernsedijkweg. Volgende keer pakken we hier de route op en gelijk de eerste stempel te scoren. Voor vandaag zijn acht (!) stempels genoeg.