Stramproy - Thorn (18 km)

 Gelopen op woensdag 19 augustus 2020 met Emmeke

Laatste etappe van het Grenslandpad! We lopen hem oost-west, vanwege OV-logistiek. Hoe heerlijk is het om in alle vroegte op te staan, thee en koffie geserveerd te krijgen bij je Limburgse Courant. Buiten loeien de koeien. Thorn is ontwakend. De rugzak op en wij stappen het vlonderpad op dat half vermolmd is. De grote grazers staan hopelijk op veilige afstand. Met natte voeten bereiken we de overkant van het grashooiland en zijn al in België. We lopen fout waar de weg overgaat in een zandweg. Dus met een extra ommetje komen we weer op de route. Opvallend vandaag: we komen minstens vijf loslopende oude mannetjes tegen.

Het mais staat hoog en is verdord. De zon begint alweer te branden. De akkers worden met chemicaliën besproeid en achter de hoge schuttingen wordt vast ook met chemicaliën geprutst. Varkensboerderijen stinken naar bedorven ham. Maar we overleven Neeritter en Molenbeersel. Niet in het minst door een paar aardige kapelletjes waar we op adem komen. Hier is schaduw en wat stoelen. Lang leve de BVO-tjes.

We willen niet weer fout lopen, want Schiphol moet wel gehaald vandaag ;-) Vlak voor de grens lopen we nog weer langs wat explosiegevaarlijke terreinen, maar dan is toch Stramproy in zicht. We strijken neer op het terras en vieren de afronding met een stuk kersenvlaai. Terwijl het erelid van de schutterij  begeleid wordt naar de kerk, vangen wij een wesp en blikken wij terug op een groots avontuur. Wat een pad!

Hamont - Stramproy (26 km)

 Gelopen op dinsdag 18 augustus 2020 met Emmeke

Al de dag ervoor zijn we aan komen reizen naar Hamont. Een reis op zich. We hadden bij de B&B geboekt voor medio maart, maar dat werd hem dus niet toen de grenzen dicht gingen en de treinen alleen voor noodzakelijk vervoer waren.

De noodzaak voelen we nu wel om het Grenslandpad eindelijk af te ronden. Onder een bananenboom eten we tapas van de Delhaize. En terwijl de verpakking van de scampis in look nog nageurt in de prullenbak, verlaten wij onze slaapplek en begeven ons naar het centrum van Hamont: een rotonde, een gesloten ijszaak, een gesloten cinema en andere verlaten winkelpanden. Een bliksembezoek aan de kerk en dat stappen we even later langs de Vlaamse voortuinen van een buitenwijk van Hamont. Bij het Kanaal Bochholt-Herentals links af. Twee ijsvogels scheren over het water! Familie-eend kwaakt en de ganzen staan op een rij. Onze hoop is gevestigd op Lozen voor een kop koffie. Maar internet blijkt niet up-to-date. De horeca-gelegenheid Stop is een bloemist geworden. En het café naast de kerk gaat pas om 14.00 uur open. En die bij het kanaal heeft dinsdag rustdag. Ai, we hebben wel iets nodig om gezond te blijven op deze hete dag en nog zeker 16 km te gaan. Gelukkig is er nog één winkeltje open. Type Oostblok met lege schappen, en op de fruitafdeling twee bruine bananen en wat appeltjes. Maar wel gekoeld water en een Mars die nog twee dagen houdbaar is. Cola als koffievervanger is ook goed op een bankje bij de sluis met fraai uitizicht.

Langs de Zuid-Willemsvaart en de Laurabossen sjokken we verder. Dieptepunt is het natuurgebied Wijffelterbroek, waar we ons een weg banen door bramenstruiken, brandnetels, verstopte wilde grazers en hongerige horzels. Maar ook dit kunnen we. De laatste vijf kilometers zijn ook vandaag weer de zwaarste. Een bui barst los, en we schuilen met andere wandelaars onder de bomen. Door de straten van Stramproy in marstempo om de bus op de Julianastraat te halen. Ook dat weer gelukt.

Met een overstap in Weert - daar zijn we weer- zijn we eind van de middag in Thorn. De luchten worden donkerder en de onweerswolken naderen. Help, er wordt niet opengedaan bij de B&B, die we al in april boekten. Is dit wel goed gegaan? Voicemail ingesproken en koffie (dan toch!) besteld bij de Portugees Mozambikees in de straat. Nog voor de koffie wordt geserveerd barst het onweer los en verplaatsen we ons van het terras naar de donkere ruimte binnen. Handgel paraat, zonnebril verloren!? Geen bereik, maar we zitten droog.Tóch worden we twee maal gebeld. Ook door de B&B houder JO, die nét even naar de apotheek was. Tussen de laatste druppels door  lopen we erheen. |Even opfrissen en daarna uit eten op het terras van 't Stift. Krulfriet met ijs en een pak koekjes!

Schaft - Hamond (15 km)

Gelopen met Emmeke op zaterdag 8 februari 2020 (route)

Op een zaterdag wandelen, dat doen we zelden. Maar het komt nu mooi uit, als tweede dag na Aan 't Bospad. We moeten wel eerst - bravo bravo - met twee bussen voordat we starten bij de bushalte Maastrichterweg in  Schaft. We zien er nog grotere paardenstallen. Dit moet iets bijzonders zijn.
Wij zinden het zandpad bijzonder genoeg en koersen af op het torentje van de Achelse Kluis. Het schijnt er open te zijn behalve op sluitingsdagen. Zet de koffie maar klaar.
Langs de Dodendraden van WO 1 naar de zijingang van het klooster. Wat een straatje hier en er brandt licht! Zes andere wandelaars met een hond, en een man met Limburgse krant zijn er ook al aan de koffie. Even bij het buffetje langs voor het kiezen van de juiste vlaai. Terwijl de Vlaamse radio ons bijpraat over relatiegeluk bestellen wij inmiddels al ons tweede bakkie. De barman waarschuwt voor de orkaan die morgen zal razen. Maar vandaag breekt zelfs de zon ook weer door en stelt de wind niks voor.
In de enorme abdijwinkel is het leuk snuffelen. Maar de rugzak is zwaar genoeg met de restjes van gisteren, dus we stappen weer naar buiten. Nu komt er zo'n mooi stukje pad: langs de heldere en kronkelende Warmbeek met wuivend riet.
In het bos van de Haarterheide vlak achter kasteel Beverbeek lunchen we op een bankje. Daarna gat het hopeloos mis. We lopen rondjes in het bos. Er zijn oude en nieuwe markeringen, zelfs google maps snapt het niet (of wij natuurlijk). We willen het bos uit! Hondenuitlaters wijzen ons in het Vlaams de weg naar de Kleine Haart. Nu kan Hamont niet ver meer zijn. En van daaruit hoeven we nog maar twee kilometer de grens over naar Budel- Schoot. Toch gaat het ook hier weer mis. De markering is verdwenen. We deon een vreugdedansje wanneer we ontdekken dat we al in Budel-Schoot zijn. Maar bij de bushalte blijkt dat dit toch nog maar Hamont is. Dan maar even de kerk in. Holy Guacamole. We vinden de N-weg niet en belanden bij de Delhaize. Weer terug en nu bij de goede rotonde linksaf. Zowaar voorbij de B&B waar we over een week of vijf zullen overnachten.

Door alle omwegen hebben we de bus naar Eindhoven gemist. We moeten 50 minuten wachten. Maar net als we zijn gaan zitten aan een picknicktafel voor de bakker, ontdekken we dat er ook nog een bus naar Weert vertrekt aan de overkant. Maar die gaat over 1 minuut! Hard hollen en ja, we hebben hem. Dit is boffen. Bij Weert scheiden onze wegen.

Nog twee wandeldagen naar eindpunt Thorn te gaan!

Schaft - Riethoven (17 km)

Gelopen met Emmeke op vrijdag 7 februari 2020 (deel van deze route)

Vandaag lopen wen een keer van oost naar west op het Grenslandpas. Dat komt logistiek beter uit, want we willen perse overnachten bij B&B Aan 't bospad in Riethoven. Daar liggen mooie herinneringen van exact vier jaar geleden.

Maar vóór we lopen hebben we al heel wat treinen en bussen gezien. Het Brabants buspad lijkt het wel. Bravo: Brabant vervoert ons! Het Markt in Valkenswaard is de laatste overstapplaats. Hier was ik met Wietske al met het Brabants Vennenpad. Maar bij bushalte de Maastrichterweg in Schaft begint dan ook echt onze wandeling. Dag bananenschil en lopen maar. Voorbij enorme paardenstallen. Wat is dit voor iets van internationale allure?

Vooralsnog lopen wij als enigen op het Grenslandpad. Het mooiste stuk is ongetwijfeld dat van natuurreserervaat De Malpie. Een vennengebied met berkenbomen en hei en zandpaden en een omgevallen boom waar we op kunnen lunchen. Een paar mountainbikers komen ook over het houten vlonderbruggetje.

Dan langs een groot bungalowpark De Kempervennen. Daar zal het op vrijdagmiddag wel druk zijn. In de Valentinuskapel doen we onze generale repetitie voor vanavond. In de verte zien we al het torentje van de kerk in Riethoven. Wanneer we het dorp drie kwartier later binnenstappen, lopen net de laatste mensen in het zwart uit de kerk. Keep Kip staat met zijn stal voor de kerk. Niet te missen! Bij De Sleutel (voorheen: Proef me nu) kunnen we vanwege een koffietafel niet terecht. Dan maar een kop thee drinken bij Vandeijke, een sjieke tent aan de overkant. We vermaken ons met het lokale tijdschrift: de Frits.

Daarna roven we de plaatselijke supermarkt en scoren twee boutjes scharrelkip bij Kees. Uiteraard komen we juist met de kip in de tas een hond tegen op een bospad.

Aan het eind van de middag bellen we aan bij de B&B . De boom met de roodwitjes van Pelgrimspad én Grenslandpad staat nog in de straat. De schuur/ B&B is nog precies zoals onze herinnering. We delen wat herinneringen met de eigenaresse. De Riethovense meisjes smaken heerlijk!

Een plons in het koele zwembad, dit keer met het Ave Verum van Mozart, vervolmaakt onze wandeldag. De kip met stokbrood is daarna makkelijk te maken. En ondertussen draaien we wat lp's.
Leuke hobby, dit wandelen!

Na 2 voor 12 nog even een muziekquizje en dan is het mooi geweest voor vandaag.

Witrijk - Riethoven (23 km)

Gelopen op woensdag 28 augustus 2019 met Emmeke (route)

Ontbijten om 07.00 uur met de supervriendelijke Koos.
Eitje mee voor onderweg en direct de natuur in. De vogeltjes zijn ook blij met de nieuwe morgen.
Ook vandaag spotten we weer op hertjes, maar we komen niet verder dan twee vrolijke bosmuisjes.
De lunchstop is vandaag bij Eersel op de Markt tegenover de carrousel. Brabant is wafel. Dat zijn ritueeltjes.
We kopen nog handige spulletjes bij de Wereldwinkel en de winkel ernaast. Wie had dat gedacht? Shoppen tijdens een LAW!
De laatste kilometers kiezen we voor het Pelgrimspad in plaats van het Grensladpad. We3 lopen dan minder over asfalt en hopen nog wat te herkennen van drie-en-een-half jaar geleden. Maar dat was in maart, dus de natuur was toen heel anders. Daar wijten we het maar aan dat we het totaal niet herkennen. In Riethoven stappen we op de bus naar Eindhoven. De onweerswolken boven ons hoofd ontploffen nog niet. Dat gebeurt pas als ik al lang en breed thuis ben.