Haaksbergen - Usselo (23 km)

Gelopen met Wendeline op zondag 3 februari 2013 (route)

Uitgezwaaid door Corinne en Jeroen lopen we naar de bushalte in Zelhem. Overstap in Borculo. De buschauffeur wenst ons een prettige wandeling en zal een bloemetje kopen als we eind van de middag weer in zijn bus stappen. Want hij rijdt in een uurtje van Borculo via Haaksbergen en Usselo naar station Enschede. Wandelen blijft een rare hobby, want wij doen over het zelfde traject twee dagen.

het waait!

Vanaf bushalte scholtenhage even twee kilomter warmloepn tot aan de Oosstendorpermolen. dan begint de echte route weer. Toch beetje bijzonder gevoel om vandaag te laatste etappe te lopen. Ik begon het Trekvogelpad negen maanden geleden. De 400 km zitten er bijna op! Wat een natuurschoon heeft Nederland: duinen, bossen, rivierlandschap, hei, polders, akkers en weiden, alles kwam wel voorbij. En vandaag dan nog wel iets heel bijzonders: hoogveen. Een okergeel tapijt van kilometerslang, waar we deels over vlonders over wandelen. Het lijkt wel de Hoge Venen in Belgie. Als je uitglijdt, stap je in het water.

Haaksbergerveen

Haaksbergerveen

Haaksbergerveen

Buurserveen

Buurserveen

Buurserveen

Wennewickweg

Wat weinig mensen te zien hier. Alleen maar water, droge hei en berkenbosjes in het Haaksbergerveen. In de zomer schijn je hier opgegeven te worden door muggen. Nou, dat hebben we nu dan mooi niet. We lopen ook nog een stuk langs de Buurserbeek, waar we op een oud bankje het lunchpakketje nuttigen. Het koelt wel flink af. De zon is weg. En het ziet er dreigend uit. Doorstappen maar weer. We hebben nog een onverwachte koffiestop bij een skibaan aan recreatieplas het Rutbeek. En dan is het echt even doorstappen (in winterse neerslag) om de bus in Usselo, halte Kerk, te halen. En ja hoor: dezelfde buschauffeur heet ons welkom. geen bosje bloemen van hem, maar dat heb ik niet nodig om een zeer voldaan gevoel te hebben!

Bushalte in Usselo, eindpunt Trekvogelpad

Borculo - Haaksbergen (25 km)

Gelopen op zaterdag 2 februari 2013 met Corinne en Wendeline (route)

Deze etappe lieten we in de kerstvakantie varen vanwege aanhoudende regen. Het hoost als ik vandaag in de trein zit richting Ruurlo. Maar de verwachting voor dit weekend komt uit. Na zaterdagmorgen is het droog en op de zaterdag zelfs zonnig. De laagstaande zon maakt het perfect weer voor mooie foto's.

Bij Zutphen hol ik naar het perron waar Wendeline al op me wacht. Helaas vergeet ik uit te checken. Met de Arriva komen we in Ruurlo. De buurtbus wacht al op ons En daar komt ook Corinne uit de bus vanuit Zelhem. Ze had wel mee kunnen rijden met de buurtbuschauffeuse, ook een |Zelhemse. Een patrijs (fazant?) blijft op de weg zitten, we kunnen er maar ternauwernood omheen. Op de Platvoetsdijk vlakbij de Leostichting stapppen we uit. Wen en ik met een wat zwaardere rugzak, Corin met heuptasje.

Boerenwegen, hoge bomen, groene weiden, blauwe luchten. Gezaag uit de bosjes van de Waterster, gakkende ganzen in de lucht, blaffende honden op de erven. Zonnetje op de wangen, kou in de vingertoppen en tenen. Met alle zintuigen genieten we weer van de wandeling. Precies op de helft van vandaag pauzeren we bij de Mallumse Molen. Hij stond er al in 1430! In het schipperscafe nemen we chocomel, thee en bier met krentenwegge. Dan gaat de molen open en zien we de vrijwilligers druk in de weer met meelzakken. Spelt wordt er nu gemalen.

Waterhoekdijk Haarlo

Mallumse Molen Eibergen

Via de authentieke boerderij Loo met grupstal lopen we langs de drassige oever van de Berkel en de Koffygoot. Het Lankheet blijkt een prachtig park. De Wageningse universiteit doet er onderzoek naar waterzuivering met rietfilters. Verspreid in het natuurgebied staan enkele kunstwerken (de keerkring van het water vinden wij een piercing). Heel leuk is het dat het pad hier afgelegd moet worden op niervormige stenen in het water.

Loo, grupstal

Berkel

Koffygoot

Lankheet

 Bij de Oostendorpermolen zit een sfeervol hotel/ restaurant. Maar we vinden het nog net iets te vroeg voor avondeten. We verlaten de route en tegenover bushalte Scholtenhage in Haaksbergen drinken we een colaatje in een Best (?) Western filiaal. Inmiddels zet de schemer in en in donker bereiken we met twee bussen Zelhem. Bij brasserie Groes is nog net een plek voor ons te maken op de tijdschriftentafel. Het Pieterpadarrangement van het Witte Voorhuus nemen we niet. Maar we overnachten daar wel. Gezellig aan de klets met Jeroen en een kwartet hakende en gamende koters... Een wordfeutje bij de open haard.. We slapen er als rozen.

Oostendorper Molen Haaksbergen

Durgerdam - Gein (21 km)

 Gelopen op zondag 16 december 2012 met Guus (route)

Vandaag gaan we de rafelrand van Amsterdam te voet verkennen. Te beginnen in Durgerdam. Hemelsbreed misschien niet meer dan 5 kilometer van CS verwijderd, maar met openbaar vervoer niet bereikbaar. Gelukkig bestaan er persoonlijk taxi-chauffeurs - of in elk geval één- die hun uitslaapochtend sterk willen inkorten, om ons ter plaatse te brengen. De kameel blijft op de achterbank, als wij bij het kerkje van Durgerdam uitstappen. Wat een vergane glorie. Van een afstand dan weer wel heel pittoresk.

Durgerdam

Een week voor de kerstvakantie, met nog diverse deadlines en threatlines voor het werk, is het een weldaad voor lichaam en geest om een paar uur buiten te zijn. Wel stevig doorstappen, want echt warm is het niet. Stilstaan moeten we wel bij de Oranjesluizen. Hoewel er er in verste verte nog geen boot te zien is, zijn de hekken dicht. We praten gezellig door de intercom met de sluiswachter die ons garandeert dat we voor morgenochtend vroeg de sluizen wel over zullen zijn. Hij zwaait er ook nog vriendelijk bij. En dan komt een megagroot containerschip de sluis binnenglijden. Cool!

Oranjesluizen

Als (ex-) Amsterdammers verbaast het ons dat we vandaag op allerlei plekken komen die we echt niet kennen. En er lijkt ook niet veel verkeer langs te komen bij de afgelegen boerderijen, woonboten en woonerfjes. Een vrijbuitersgebied. Het Amsterdam-Rijnkanaal is een walhalla voor vissers. Ze zitten met tientallen langs de oever. De een op een wat gammel krukje, de ander met een professionele uitrusting met verwarmde stoel en vier hengels. Aan de auto's te zien komen ze helemaal vanuit de Achterhoek naar hier om te vissen. Met de cup a soup mee.

Ijburg

Amsterdam Rijnkanaal

Vlak voor Diemen loopt ons een groepje wandelaars tegemoet. Ze lopen het Trekvogelpad vanaf Enschede.
Inmiddels is het weer droog na een net iets te lang durend buitje. Maar te verwaarlozen met wat we begin dit jaar in Sleen op het Pieterpad op ons hoofd kregen.

Het Diemerbos is zo'n plek waar we nooit eerder geweest zijn. Een parkachtig geheel, aangelegd in 1993 voor de Floriade. Nog vrij jonge berken, veel weides en rondslingerende wegen. Zodra het asfalt ophoudt is het wel modderig. Vroeger was dit een moerasbos. We eten onze boterhammen op een bankje vlakbij  een hoge fietsbrug, waar ook een invalidenautootje overheen kan. Het Diemerbos is dan weer een walhalla voor hondenbezitters: honden mogen hier los lopen. Guus weet er wel raad mee.

De laatste kilometers lopen we langs de Gaasperplas. Ook hier zijn we nog nooit geweest. Wanstaltige roze prullenbakken ontsieren de mooie natuur.  Maar ja, het is weer eens wat anders dan groen. Zonder problemen lopen we tot aan metrostation Gein. Deze 21 km liepen op een of andere manier makkelijker dan van Sleen naar Coevorden. Voldaan stappen we in de metro.
Vrijdag mag ik al weer aan de wandel. Dan voor mijn laatste twee etappes van het Trekvogelpad!

Diemerbos

Diemerbos

Gaasperplas

Soest - Maarn (21 km)

Gelopen op zondag 25 november 2012 met Alette en Wendeline (route)

Weer een nieuwe logistieke variant: we zetten drie auto's bij respectievelijk eindpunt,op twee derde en bij het startpunt. Het waait hard vandaag. Maar we lopen in de bossen en van west naar oost, dus hebben er geen last van. Het is een mooi geluid om de storm door de boomtoppen te horen razen. Het roept het gevoel op van 'het heerlijk avondje is gekomen'. Tijd van surprise-stress en  uitwisselen wat jij vanochtend in je schoen vond.

Bij de Lange en Korte Duinen - ik weet nooit welke het zijn- zet een behulpzame vrouw ons professioneel op de foto, zonder tegenlicht en met mooie achtergrond. Af en toe miezert het een beetje, maar het stelt niet veel voor. Ik heb er inmiddels al meer dan 300 kilometer opzitten van het Trekvogelpad. Door ziekte van Guus verviel vorige week de etappe Durgerdam- Gein. En dan wacht alleen nog het oostelijk eind van Borculo naar Enschede, zo'n 45 km. Voor vandaag staat er weer eens een lekker lange tocht op het programma: een halve marathon. Gelukkig hoeven we hem niet hard te lopen. Vooralsnog worden we bijna omver gereden door tig mountainbikers, die als zwartbemodderde mannetjes uit de bossen opduiken.

Bijna alle blad is inmiddels van de bomen af. En deze storm waait de laatste er ook nog af, terwijl ook de bladeren op de grond rondstuiven. Het heeft veel geregend de afgelopen dagen. We boffen dus echt vandaag. Want het zonnetje breekt door en het wordt droog. Bij het Kontakt der Kontinenten is de route wat onaantrekkelijk (veel asfalt en autoverkeer), en lopen we ook nog even 200 meter fout, omdat een fiets geparkeerd staat voor de rood-witte markering.

Op deze etappe zit geen horeca (behalve theehuis 't Hoogt na 3 km), dus rusten we uit op bankjes. Dat doen we in de wijk Apollo, die in de jaren vijftig is gebouwd voor de in Soesterberg gelegerde Amerikaanse militairen. Toeval of niet, maar hier worden we opgeschrikt door een enorme knal, terwijl we onze boterham eten  in de speeltuin. Langs de wandelpaden veel prikkeldraad en waarschuwingsborden met enge honden.

Al kletsend bereiken we Austerlitz, waar Alette besluit gewoon verder te wandelen tot het eind. We lopen dus langs haar auto (ook hier een stop bij de speeltuin) weer het dorp uit. De piramide van Austerlitz kennen we allemaal wel, dus daar maken we zeker geen omweg voor. Het ruikt hier heerlijk naar dennen, wat de gedachten verplaatst naar kerst. Nog één maand en dan is het alweer eerste Kerstdag. Een rond gebouwtje doet ons denken aan het Capitool in 's Graveland. Op zondag na kerktijd moest je thuis ook nog eens een uur stil zijn als er op TV eindeloos werd gediscussieerd door oude grijze wijze mannen.

Vlak voor Maarn is er nog een klein heidegebied met een eenzame (?) lariks. Weer veel hondenuitlaters hier.  En dan stappen we de bebouwde kom van Maarn in, waar Wendeline de auto heeft geparkeerd. Goed doorgestapt: binnen vijf uur de 21 km volbracht.

Gein - Weesp (7 km)

Gelopen op zaterdag 10 november 2012 met Diana (route)

Deze zatermiddag bedenken we een nieuwe logistieke variant voor een (halve) etappe van het Trekvogelpad. We nemen 1 fiets aan de hand mee. Dat maakt het mogelijk dat Diana na een paar kilometer op de fiets stapt voor nog wat boodschappen. En als ik dan doorloop naar het eindpunt en met OV terugkeer naar haar huis, staat de avondmaaltijd klaar.

Vanmiddag ontdek ik de schoonheid van Amsterdam Zuid-Oost. Aan de uiterste grens van de stad ligt dit paradijsje. Het zal ook nooit bebouwd worden. Een fietspad door aangelegd bos, vogelgeluiden, in de verte de boerderij van boer Gijs.  Diana laat de bult zien waar de kinderen de afgelopen winters sleetje hebben gegleden.

de rand van Amsterdam

Vooral de weg met knotwilgen langs het Gein is schilderachtig. Het riviertje kronkelt. Een kapel is nu tentoonstellingsruimte. Mondriaan heeft hier veel geschilderd. Waar is iedereen op deze zaterdagmiddag?

Gein

Kapel in Gein

Gein

Bij Driemond stapt Diana op de fiets. Ik loop over de brug over het Amsterdam Rijnkanaal richting Weesp. Het wordt al vroeg donker. Binnen gaan de lichtjes aan. In Weesp is de kerstverlichting nog niet opgehangen, maar dat zal vast niet lang meer duren. Iets over vijven ben ik op station Weesp en probleemloos drie kwartier later bij Diana en Jeroen thuis. Inderdaad kunnen we gelijk aan tafel. Kikkererwtensoep en vette kippensoep, mmm.

Amsterdam Rijnkanaal

Molen in Weesp

Weesp

Spreeuwenzwerm

Weesp - Naarden (12 km)

Gelopen met Hilde en Nienke op zondag 28 oktober 2012 (route)

Zonder gedoe treffen we elkaar op de afgesproken tijd en plaats: 13.00 uur op station Weesp. Hulde aan ons. Met de wandelstappers aan (en de buks in de rugzak?) gaan we het Trekvogelpad onveilig maken. Eerste extra meters zijn er al in het centrum van Weesp: een brug ligt opgebroken, dus we moeten de Herengracht wat verder aflopen. Het stadje is een apart bezoek waard, maar wij verlaten het snel langs torenfort Ossenmarkt. Tijdens het stukje dat we volgens de kaart langs de Vecht lopen, is het riviertje nauwelijks te zien door de woonboten en huizen die hier pal op elkaar staan.

We lopen over de Reaalspolderweg. Het geluid van meeuwen op het grasveld. Door een gunstige westenwind horen we geen autogeraas van de A1. Vlak voor we het natuurgebied van het Naardermeer in gaan rusten we uit op een bankje. Maar niet te lang, anders koelen we af. Vanochtend lag de rijp op de velden en moest de auto voor het eerst gekrabd. Dat het een koude nacht was, had ik gisteravond al gemerkt. We deden mee aan de Nacht van de Nacht. Een bijzondere ervaring, al was de ervaring van de diepe duisternis dankzij de volle maan niet zo intens als een vorige keer dat we meededen. Dit Naardermeergebied in de rook van Amsterdam ligt vast in een behoorlijk lichtvervuild landschap.

Weesp aan de Vecht

Op de Keverdijk

Nu overdag is het met 11 graden, weinig wind en volle zon heerlijk wandelen. We worden ingehaald door drie wandelaars die het Westerborkpad lopen, dat vorig jaar geopend is. In het Naardermeer zijn een paar afgelegen boerderijen. De laatste peren worden er van de bomen geschud. We zien - ook vanuit de observatiehut- geen exotische vogels, of vermoeden althans niet dat dit bijzondere gevleugelden zijn: meeuwen, ganzen, een reiger en zwanen. Hilde weet te vertellen dat het Poolse zwanen zijn, gezien hun zwarte poten. Hollandse zwanen hebben oranje poten. Weer wat geleerd.

Naardermeer

Poolse zwanen

Rustig wandelend bereiken we het einde van het natuurreservaat en gaan Naarden in. Ik loop nog even 1,5 km extra om de officiele route van deze etappe te voltooien. Vorige maand startte ik met Annemieke namelijk halverwege Naarden. Vrolijke Bruna-tegels heeft Naarden. Dat doet me denken aan de dood van Joop Stokkermans deze week, die zoveel pakkende liedjes en tunes componeerde waaronder de musical Nijntje.Wat een muzikaal talent was deze man.

In Naarden Vesting lopen we langs de Grote Kerk (van de Mattheuspassion) en laten ons fotograferen bij het standbeeld van pedagoog Jan Amos Comenius. Het speurwerk langs de horeca gaat moeizaam: wat leuk lijkt is nog niet open, heeft alleen een lunchkaart of is wel erg aan de prijs. Uiteindelijk belanden we bij eetcafe Bastion, wat een gouden greep blijkt te zijn. We eten verrukkelijke paprikasoep, zalige makreel/ vegetarische schotel, en koffie met heerlijke cheesecake toe. Alleen maar superlatieven voor deze maaltijd en de hele middag! In het donker lopen we terug naar station Naarden-Bussum: ook dat lukt nog.

Comenius in Naarden

Vorden - Borculo (22 km)

Gelopen met Nico op woensdag 17 oktober 2012 (route)

Vandaag weer een nieuwe logistieke variant. Met de auto naar station Ruurlo, en vandaar met de trein een stationnetje terug, naar Vorden. We zien vanuit de auto onderweg de zonsopgang: een vuurrode bol die probeert boven de wolken te komen.

Het is druk in de trein op deze woensdag in de herfstvakantie. Bij het verlaten van de trein begint het te miezeren. Dus lopen we stevig door. De eerste zes kilometer lopen we binnen een uur. Af en toe moet zelfs de plu op. We zien overal paddenstoelen in alle formaten en tinten. En ook heel veel vliegenzwammen! Op een bedje van oranje bladeren, of zachtgroen mos. Een echte herfststorm hebben we dit jaar nog niet gehad. Toch ligt er al veel blad op de grond. De bomen kleuren diep in geel, rood, bruin en oranje. Dit landschap, waar bossen, weilanden en akkers elkaar afwisselen, is zo mooi in de herfst.

We speuren naar wild, maar door het tijdstip en de regen spotten we niets. Nico kent wel de Achterhoekse damherten en fazanten van kerstdiners in zijn jeugd.

Het mais wordt van het veld gehaald. Het ruikt lekker naar kuilgras bij de boerderijen. Een trekker rijdt over de bult voer. De boerderijen zijn statig met vaak rode luiken en op het erf een waterput. Bij één loopt een vrouw met zeer ernstige reuma, zodat haar rug in een hoek van bijna 90 graden staat.

Het miezert steeds harder, tegen de weersverwachting in. De wegen zijn modderig. Gelukkig is pannekoekenrestaurant de Heikamp in Ruurlo open. Bij het haardvuur drogen we op, met koffie, jan hagel en appeltaart. En dan is het opeens droog! We gaan niet het doolhof in, maar gaan weer het Trekvogelpad op. We besluiten om te proberen na Ruurlo nog 7 km af te leggen. Dat komt mij goed uit in verband met de planning van de laatste twee etappes. Na de Zevensprong (nee, volgens ons toch niet die van de NCRV) lopen we langs de Baakse Beek. Helaas krijgt Nico last van knie, enkel en liezen. Uiteindelijk besluiten we dat hij richting auto loopt en mij 5 kilometer verderop weer oppikt. Zo gezegd, zo gedaan.  Een echte herfstwandeling in de benen!

De Heikamp in Ruurlo

Kasteel Ruurlo