De Leistert - Roermond (22 km)

Gelopen op donderdag 2 april 2015 met Wietske (route) en stukje van deze route

Met angst en beven heb ik de weersvoorspelling gevolgd... 9 mm regen. Daar hebben we geen zin in. Maar elke dag dat 2 april dichterbij komt, verbeteren de weersverwachtingen. Het is echt onzin om langer dan 24 uur tevoren op de weersverwachtingen te letten.
Toch ben ik beïnvloed door de verwachting van een gevoelstemperatuur van 2 graden: ik heb een thermolegging aan. Nou, dat heb ik geweten. Behalve een hagelbuitje van drie minuten hebben we een stralende dag.

En wat een geweldige route. Nooit gehoord van het Leudal, maar de paradijselijke omschrijving in het gidsje is geen woord te veel gezegd. Gemengd bos, lager gelegen poelen, zandpaden langs de stromende Leu, een bijna rode beek. De ijsvogels denken we er bij. Wel een groene specht gezien vandaag.

Het paaseitje doen we bij het Leudalmuseum/ Sint Elisabethshof. Daarna blijft de route prachtig. We zien tientallen profielen in de modderige zandwegen. Bloesem bij kasteel Horn.

Exact een kerkelijk jaar geleden startten we in Breda op Goede Vrijdag. Vandaag op Witte Donderdag bereiken we Roermond. Op een voor Wietske bekend terras sluiten we het Hertogenpad feestelijk af. In de zon!

Paradijselijk Leudal

kasteel Horn

Marktplein Roermond

Stadhuis Roermond

De Snatsj.

Meijel - De Leistert (14 km)

Gelopen op donderdag 19 maart 2015 met Wietske (route)

Vandaag gaan we allebei met OV naar startplaats Meijel. Dat is het idee.
Maar alle 9292-schema's- schema's ten spijt loopt Wietske geheel vast door defecte treinen en onbekende spoorperikelen.  Van 9.00 tot 10.45 uur vermaak ik mij in wakker wordend Meijel. Voor Spaanse prijzen drink ik bij de bakker op een barkruk een bekertje koffie. En het tweede bakkie neem ik in hotel Oranje pal tegenover de kerk. In dit "leukste" hotel van Limburg (het predicaat anno 2014 hangt boven de bar) kan ik heerlijk warm zitten, en gelukkig heb ik een boek bij me.

Om 11.00 gaan we dan toch op pad. De geplande 24 km zullen niet gaan lukken, omdat ik vanavond moet werken. We lopen zo hard als we nog nooit gelopen hebben, om de frustratie eruit te jagen.
De route is afgelegen: zandpaden door bossen, graspaden langs sloten en een stuk asfaltweg langs een lange vaart.  Midden in het bos is een vennetje waar een zilverreiger heen en weer loopt in het water. Zijn maatje wacht in de struiken.

Een stuk stiltegebied lopen we ook in stilte. Maar ondanks de wildroosters hebben we geen wild gespot. Waar het wél bebouwde kom is, is de onmiskenbare lucht van varkensboerderijen. En ook wordt er net gier op het weiland gespoten waar wij pal langs lopen. Andere wandelaars zijn er vandaag niet. En de vrijwilligers die hier de markering onderhouden, zijn zorgvuldig geweest, maar moesten nog wel leren hoe de kwast te bedienen.

Aan het eind van deze wandeling worden we nog begluurd door een man op een paard. Is hij nou echt of niet??? Hij beweegt wel!! Maar hij heeft aan de achterkant maar een half been en halve arm...

We hopen over twee weken onze laatste etappe van het Hertogenpad te kunnen lopen. en vooral: dat het dan minder grijs is dan vandaag. Dan pakken we dan de 8 km erbij die we vandaag laten liggen!

Heitrak - Meijel (24 km)

Gelopen op donderdag 5 februari 2015 met Wietske (route)

In sneeuwstormen rijd ik naar Meijel. Daar laten we auto 1 achter en gaan met Wietskes (?) auto naar het startpunt de Rechte Heitraksedijk in Liessel. We hebben keurig de auto ingeparkeerd als een hork van een boer bijna net zo hard als zijn hond ons toeblaft: wat mot die auto pal voor de huis van die mensen? Ken je hem niet ergens anders zetten?
Goeiemorgen! Op ons navragen zegt hij dat we de auto moeten zetten bij de hockey. Wij zien in geen velden of wegen sportvelden. Hij blijkt een groene keet verderop te bedoelen: de hokkie!

Vandaag staat natuurgebied De Grote Peel ons te wachten. Er is een gemarkeerde hoofdwandeling langs de rand van De Peel en een ongemarkeerde variant pal door het natuurgebied. Natuurlijk kiezen we voor de laatste. Kale pollen, water met een dun ijslaagje, zandpaden die wit zijn van de versgevallen sneeuw. Een waterig zonnetje. Genieten!
Maar na een kilometertje komt obstakel 1: een flinke plas op de weg. Tot en met de berm... Via een paar hogere pollen hupsen we naar de overkant.
En weer 500 meter verder is obstakel 2. Dit is geen plas meer te noemen. Dit is een sloot. Maar in de berm liggen wat takken. Met ijs en sneeuw bedekt. Durven we daar over. Eigenlijk niet. Maar een uur teruglopen is geen aantrekkelijk alternatief. Dus grijp ik een dikke tak van de grond, die mag dienen als steuntje.  Als over een evenwichtsbalk wandel ik naar de overkant. Yes! En de pollen daar zijn nog redelijk droog ook. Best eng,m want dit is een echt natuurmoeras. Nu Wietske nog. De dikke tak steek ik haar toe. En ja hoor: ook zij veilig overgestoken. Pjoe.

Het lot willen we niet verder tarten, dus gaan we via een short-cut naar de hoofdroute. Maar eerst een banaan om bij te komen en nieuwe energie op te doen. Oeioei wat is die banaan koud: we eten een heerlijk Hertog- bananenijsje!

Het bezoekerscentrum Mijl op Zeven heeft een andere naam gekregen, de Pelen.  Er hangt een rustige sfeer. Natuurlijk geen andere klanten op dit tijdstip. Wij zijn in Limburg beland, dus gaan voor chocomel met vlaai!

De laatste 9 km gaan we nog door de Peel, en door een stuk bos bij Meijel. Een derde keer lopen we compleet vast op een waterpartij en moeten dan toch rechtsomkeer maken en een asfaltweg opzoeken. We zijn vandaag echt geen andere wandelaars tegengekomen!

Crayenhut - Heitrak (22 km)

Gelopen met Wietske op donderdag 18 december 2014 (route en route)

Na precies vier weken lopen we weer verder op het Hertogenpad. Na vandaag nog maar drie etappes te gaan voor we in Roermond zijn. Gelukkig hoeven we daar vandaag niet heen, want de stad is afgesloten vanwege vrijgekomen asbest na een brand.
We beginnen met een paar kilometer langs het Peelkanaal (een haas schiet weg!), met om de zoveel meter een kazemat/ vleerhuizenverblijf. Het pad is heel modderig, want het heefty erg veel geregend de laatste dagen. Nu is het droog, maar volledig bewolkt.

Bij de spoorlijn bij Griendsveen tover ik de thermoskan koffie uit de rugzak, en Wietske de cake. Zittend op een regenbroek op een kazemat-ruïne genieten we ervan. We konden maar ternauwernood de spoorbaan oversteken: er wordt aan de weg gewerkt, en het hek waar we overheen moeten klimmen is best hoog!

Na onze koffiestop komen we het een na het andere picknickbankje tegen. Griendschveen is een gehucht met een oude school en pastorie. En er wonen heel veel eenden! Daarna gaan we de natuur in, en komen we kilometers lang werkelijk niemand tegen. Dit is het hoogveen van de Peel. Zelfs in de kaalte is het er prachtig. Een gouden glans over de stengels, berkenbomen, vennetjes, kale takken.

Onze tweede stop doen we met uitzicht op boomstammetjes in het water. Schilderachtig. We worden er stil van. Als we weer in de bewoonde wereld komen treffen we twee jonge boerenjongens die met een jachthond de schapen naar een volgend weiland drijven. Wat kunnen die schapen rennen! Met een hoog fluitje ontvangt de hond commando's. Hij doet zijn werk erg goed. De schapen halen ons in. Nu lopen we op asfalt en dat blijft de laatste vijf kilometer ook zo. Het is een saai stuk langs een provinciale weg. Wat jongeren komen ons tegemoet rijden met de schooltas achterop de fiets. Het begint wat te spetten en de wind steekt op.

Bij de bushalte van Heitrak hoeven we maar een kwartiertje te wachten. De buschauffeur is trots op onze prestatie. De busreis eindigt in Deurne, een intercity-station waar we nooit eerder waren.
In het nieuwe jaar gaan we weer verder!

Peelkanaal

Griendschveen

Peelpuisten/ veenstobben

Handel - Crayenhut (25 km)

Gelopen op donderdag 20 november 2014 met Wietske (route en stukje route)

In Oost Brabant is het lastig parkeren. De provinciale wegen zijn recht en druk, met maar kleine parkeerhaventjes. En op het erf van een boerderij zetten we de auto ook niet zomaar neer. Waar is hier überhaupt nou de markering van het Hertogenpad? Deze ochtend zijn we een half uur aan het zoeken naar waar we auto 1 achterlaten. Foei, volgende keer ons beter voorbereiden. Enfin, hij staat in de berm op de Pastoor Jacobspeel in Ysselstein.

Langs binnenwegen rijden we met auto 2 naar Handel en parkeren deze bij blaffende honden bij de de Rector Meeuwsstraat. In Handel zijn de drie horecagelegenheden in de buurt van de enorme kerk om kwart voor 10 alle drie nog gesloten.Gelukkig zien we bordjes van een theetuin. We boffen. Deze tent is wel open én verkoopt koffie. Zomers is hier ook een pluktuin. We zitten er kort maar gezellig. Daarna zijn we de markering gelijk kwijt, want we hebben met onze drang naar koffie in de theetuin niet meer gelet op de roodwitte stickers. Dankzij de GPS zijn we snel weer en route.

Nog meer blaffende honden op een industrieterrein. Gelukkig achter hoge hekken. En dan begint hier het onverharde gedeelte, dat heel de dag zal duren. Tjonge, wat een onverwacht mooie route is dit vandaag. Eindeloze bossen, het lijkt het Pieterpad in Drenthe wel. We komen heel de dag zo goed als niemand tegen. Vier herten schieten weg bij Cleefswit. Een enkele provinciale weg moeten we oversteken, maar dan zijn we weer in de stilte van de bossen van de Stippelberg.

Het meest bijzondere is het hoogveengebied van de Deurnese Peel. De zon breekt net door.  Een okeren vlakte schittert om ons heen. Om kwart voor vier zijn we weer bij auto 1. Topdag.

De boom uit het boekje

De boom in het boekje

Deurnese Peel

Pastoor Jacobspeel