Groesbeek - Plasmolen rondje 12 km

 Gelopen op vrijdag 18 september 2025 met Heli

Eerst naar de podoloog en daarna met Heli stappen op het Pieterpad. Een rondje vanaf De Wolfsberg in Groesbeek zuidwaarts, de roodwitmarkering volgend. En Bij Plasmolen terug via de geelrodemarkeing van het Maas Niederrheinpad (of is het het streekpad Nijmegen?) . Nooit niet mooi hier.

 

Groesbeek - Milsbeek (19 km)

 Gelopen op maandag 3 maart 2025 met Margot en Vera

Vandaag weer eens een stuk Pieterpad herlopen. Vijftien jaar geleden liep ik hier ook met zussen en tante. Maar toen was de regen té erg en zijn we omgekeerd. Nu met dochters en een lentezonnetje.  Het is onze eerste trainingswandeling voor de Nacht van de Vluchteling. Eekhoorn en roofvogels gespot. En veel aanplant van jonge boompjes, die geen drugsafval zijn. De terrassen zijn dicht vanwege carnaval. Maar gelukkig rijdt de bus wel.

 

 

 

Zelhem (17 km)

 Gelopen op vrijdag 28 januari 2022 met Wendeline en Corinne

We zouden het Drenthepad op, maar belandden op het Pieterpad. Drenthe loopt niet weg.

Deze rondwandeling vanuit Zelhem lopen we de eerste helft met zijn drietjes. En de tweede helft lopen Wendeline en ik via het Pieterpad terug. Tien jaar geleden liepen we hier ook!

Gespot: een eekhoorn en .... de klein bonte specht! Op de kleinste twijg van de boom zit hij ijverig te tikken, terwijl hij (het is een mannetje) op zijn kop hangt. Op het Pieterpad verdwalen we samen met een ander stel. Ze halen ons telkens in, maar wij vinden het goed pad het eerst terug ;-)

Bij aankomst in Zelhem genieten van de open horeca: koffie bij De Groes, terwijl de kippetjes op de markt geuren.

De apotheose: ANWB-bord bij de Lambertikerk!

 

Gennep - Afferden ( 9 km)

Gelopen op donderdag 3 november 2016 met Sonja (route)

Vandaag doen we een etappe die ik ruim vijf jaar geleden ook liep. Toen was het mijn eerste officiële etappe van een Lange Afstands Wandelpad. Ik schat dat ik in de tussentijd meer dan 3000 kilometer heb afgelegd op LAW's en streekpaden in Nederland. Wie had dat gedacht..

Het is even zoeken naar een parkeerplaats voor de auto waar we langer dan 2 uur mogen parkeren. Eenmaal gevonden lopen we gauw op de route. Het gemeentehuis van Gennep zien we alleen vanuit de verte. Eerste herkenningspunt is de stoomlocomotief.
Daarna door een woningwijk en dan laten we Gennep achter ons en duiken we het bos in. De Vlaamse Gaai waarschuwt alle vogels dat er vreemd volk aan komt.

Een enkele paddenstoel, veel spinnenwebben met dauw (het mistte vanmorgen vroeg). Blaadjes in alle kleuren. Een oranje tapijt, maar toch ook nog aardig wat aan de bomen. Sonja spijkert mijn bomenkennis weer een beetje bij. Ik weet nu het verschil tussen een Amerikaanse en Duitse (Hollandse?) eik.

Natuurterrein Het Quin ligt er weer paradijselijk bij. Tenminste, als je je neus dichthoudt, want de geiten bij het eerste klaphek meuren. De hei is nu uitgebloeid, maar toch mooi, met goudgele pluimen ertussen. In de verte aan de waterplas grazen runderen.

Bij Wim en Anja staat de koffie met appelgebak weer klaar. Anja laat ons in de woonkamer binnen, waar het haardvuur knispert. We kiezen voor de soep met tosti. Even later belt een andere wandelaar aan. Het is een man die het Pieterpad aan een stuk door loopt. Op zich vind ik dat al frappant, want toen ik hier in 2011 was, ontmoette ik op deze plek ook een man die dat deed.
Nog bijzonderder wordt het wanneer hij vertelt over de aanleiding van zijn reis. Hij vertelt dat hij met alleen zijn rugzak is overgevlogen uit Canada om het Pieterpad te lopen. Hij is van oorsprong Nederlander, maar woont al dertig jaar in Montreal. Drie maanden geleden is zijn leven op zijn kop gaan staan. Helemaal onverwacht is zijn vrouw overleden. Nog maar drie maanden geleden. Nu wandelt hij dus het Pieterpad.
De man uit Montreal. We geven hem een (inmiddels) warme hand wanneer we ieder ons weegs gaan.

Voor ons is dat nog maar tien minuten. Want waar we hem het pontje op zien lopen, stappen wij in bus 83 die ons terugbrengt naar Gennep.

Terblijt - Sint Pietersberg (10 km)

Gelopen op donderdag 3 mei 2012 met Margot, Vera en Nico (route)

Gisteren hebben we een dagje Maastricht gedaan en na een boottocht over de Maas de Sint Pietersberg alvast van binnen bekeken: de grotten Zonneberg vanaf restaurant Slavante. Een oudere gids vertelde hoe hij als jongetje in het donkere gangenstelsel speelde, er hachelijke avonturen beleefde en er een Mariabeeldje achterliet. Het staat er nog steeds. Er zijn allerlei tekeningen van houtskool op de muren.
Vandaag, met gunstiger weersvoorspelling, staat dan toch echt de laatste etappe op me te wachten. Logistiek hebben we weer wat nieuws bedacht; Nico rijdt met de auto naar (bijna) het eindpunt en loopt ons drieën tegemoet.

Zo lopen we al zingend de paden op de lanen in: over Limburgse modderige veldwegen, en langs de krijtrotsen van Bemelen.De aanloop naar Maastricht is saai: wegen worden heringericht met een hoop herrie. Bij het station wacht Nico op ons en drinken we een kop koffie en warme chocomel aan de overkant. En daarna de binnenstad in, een route die we gisteren ook min of meer gelopen hebben. Over de oude St. Servaasbrug, en langs de winkeltjes (Nijntje!) in de sjieke Stokstraat.In de OLV kerk heeft Vera gisteren al een kaarsje aangestoken. Bij de Koestraat hopen we bij eetcafé D'n Blindgenger onszelf achter een tafeltje te zien zitten, 16 uur terug in de tijd zoals in Harry Potter deel 3. Maar nee, het is gewoon de weerspiegeling.

Via de Jekermolen en door de St Pieterstraat lopen we omhoog. Grappig: het Henri Hermanspark doet me een denken aan het stadspark van Groningen waar ik in september met het Pieterpad was. De roze bloesembomen staan in volle bloei. Een opa speelt er met zijn kleinzoontje: hij springt tegen de takken aan, zodat het jochie de dwarrelende bloesemblaadjes over zich heen krijgt.

Nog maar even en dan ben ik bij het eindpunt. Maar de meiden zijn moe en niet fit. Met moeite sjouwen ze mee voorbij het Fort Sint Pieter en Chalet Bergrust. Zij blijven hier bij de auto. Nico en ik lopen de laatste 700 meter over het grindpad. Nu zien we de grotten van de bovenkant en met name de Encigroeve. Bij het eindpunt staat een man zichzelf te fotograferen met een zelfontspanner. Ik bied aan hem ook nog eens te fotograferen, en vervolgens zet hij ons op de foto. Hij is ook in augustus 2011 begonnen met het Pieterpad! Waar hij bijna alles graag alleen liep, denk ik terug aan juist alle mensen met wie ik etappes heb afgelegd. Het is een hele stoet. Ik wandelde in totaal met 21 verschillende mensen! Voor mij dus - in elk geval voorlopig- geen pelgrimstocht naar Rome of Santiago. Dat is me te eenzaam en te warm. Ik houd het bij een LAW in Nederland. Volgende week start ik met het Trekvogelpad, dat loop van Bergen aan Zee tot Enschede. Ook die zal ik niet precies op volgorde lopen, maar meer hoe het uitkomt. En die hoeft niet binnen 9 maanden afgerond! Wel loop ik daarnaast de komende weken het streekpad Nijmegen en het oostelijk deel van het Grote Rivierenpad. Dat ik verslaafd ben geraakt aan het wandelen is wel duidelijk. De oorkonde van het Pieterpad halen we op bij Chalet Bergrust, waar we ook nog een omelet/ tosti/pannenkoek nuttigen. Met een mooi uitzicht op Maastricht. Ja, nu is het echt voorbij.

Was het leuk? Ja!
Was het mooi? Ja!
Waren mijn wandelschoenen goed? Ja!
Ben ik goed getraind voor de Vierdaagse? We zullen zien!