Gelopen op (zaterdag 16 , maar vooral) zondag 17 mei 2025 met Emmeke
Wat het wervelend begin van een nieuw pelgrimspad moest zijn werd een proloog . Eén eufemistisch woord voor een valse start. Of kortweg een paar chagrijnige uurtjes. Hoosbuien, harde wind, moe, niet rijdende bussen, bijna vergeten tassen: lang verhaal kort. We bereiken ons startpunt niet en komen niet verder dan Mooie Paal. Een kwartier de verkeerde kant opgelopen, omgekeerd en een half uur geschuild in het bushokje tijdens plensbuien, bij dezelfde Mooie Paal.
We zijn het snel eens: we gaan met de bus naar Franeker en gaan
vanavond uit eten en hopelijk goed slapen. Morgen is er weer een dag. Uiteindelijk gaan we met twee bussen terug met twee hectische uit-
en overstapmomenten. Rugzakhoezen fladderen op het zebrapad en de
chauffeur weet niet wat een station is. Enfin, wij gaan uit eten. Dikke
doei.
Ja, de volgende ochtend zijn we als een wonder opgestaan in heel
andere sferen. We ontbijten tussen de Duitse motorrijders en gaan op pad
naar treinstation en zoveelste bus. Koffie doen we bij het voormalig Oranjehotel in Leeuwarden. Nu zijn we om 10.35 in een droog
Jacobiparochie!! Daar moet op gestempeld worden. Even oefenen en het
lukt me bijna. Emmeke kan dit in een keer. We gaan de eerste kilometers vrolijk langs fluitenkruid en
dartelende lammetjes. We doen een grafzoektocht bij de kerk van
Minnertsga (met succes!) en vermijden de drukte in de kerk en gaan
lunchen in een prieel.
Daarna via betonpaden door naar de kerk van Ries, waar we op het
bankje alvast de regenbroek aandoen, kijkende naar de donker luchten en
wat de weerapps al dan niet zeggen.
De regenponcho doe ik pas aan als de eerste spetters vallen. Help, hoe gaat dat gele geval aan. En waarom zitten er geen mouwen aan. Na
pijn in de buikspieren van het lachen stappen we door naar kerk drie.
K3. Een rode kerk in Boer. Daar liep ik op het Elfstedenpad ook al
langs.
De miezer wordt nu regen. We versnellen onze stappen. Maar moeten die inhouden wanneer er drie blaffende honden op ons afrennen met daarachter het baasje "Ze doen niks, hoor". Enfin, uiteindelijk bereiken we strompelhollend station Franeker. De kop van het Jabikspaad is
er af. De druipende kleding pellen we af en de kletsnatte telefoon van
Emmeke heeft een minuut hersteltijd nodig. Onze hersteltijd mag wat
langer duren, want voorlopig zijn we nog niet thuis. Maar mooi (paal)
was het.
