Gelopen op woensdag 18 februari 2026 met Emmeke
Zullen we de lakens aan elkaar knopen en via de ramen vluchten? Of klimmen we in het bad en doen we gordijnen open?
Thee zetten in het koffiezetapparaat. In de bakjes yoghurt is volop ruimte voor fruit. Dat heet omdenken.
Om half 9 verlaten we het Huis van Bewaring en gaan LOPEN. Fris als hoentjes langs het mooiste plekje van Almelo: de zangschuur van Piet. We begroeten alle tekkels- en andere hondenuitlaters vriendelijk, wachten bij het rode stoplicht (in Almelo is altijd wat te doen) en lopen dan langs het water de stad uit. Op het bankje van Jolanda is het naast een bak hyacinten heerlijk koffie drinken. En dan lopen we even later Almelo weer in via de afvalverwerkingswijk.
We moeten met een bocht het spoor over, maar die bocht van het officiële Twentepad loopt zonder overdrijven (oké iets) over de vluchtstrook van een snelweg.Dan komen we in een strook bos. Onverwacht staan we bij een oud Nivon-huis. De huisvader zwaait niet naar ons wanneer we passeren. Over asfaltwegen en enkele zandwegen genieten we van de vrijheid en de kale takken. De IJsvogel laat zich niet zien, en komt ook niet af op de vrouw van het Overijssels Landschap.
Nu naderen de laatste kilometers. Niet alleen van dit Twentepad, maar voor mij ook van ALLE streekpaden en LAW-paden in Nederland. Dat moet gevierd! Dus besluiten we niet door te lopen naar het verlaten Hertme, maar de finish te vieren in Zenderen. Eerst gaan we de kloosterkerk bekijken waar Titus Brandsma verbleef. En heel toepasselijk komt daar Mooi Springendal aangereden met schone lakens. Dat was het hoogtepunt van het Twentepad. Bij theehuis De Karmeliet 200 meter verderop strijken we neer en heffen het glas op onze wandelavonturen. Een scone erbij en even extra stilstaan bij alle kilometers die we mochten maken. En natuurlijk... plannen maken voor vervolgpaden. Die zijn dan niet rood-wit of geel-rood gemarkeerd, maar er valt in Nederland nog genoeg te pelgrimeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten