Met thermobroek aan (het is 24 mei!) verlaat ik in de vroeg ochtend ons huis. Buiten is het 5 graden, maar om 6.15 uur is het heel licht en de vogels kwetteren. In de trein achter het glas is het behaaglijk in het zonnetje.
In Zwolle hebben Aafke en ik nog net tijd voor een beker koffie voor we instappen in bus 161 richting Windesheim, halte "Brug". Al bijna een jaar geleden eindigden wij hier de Maarten van Rossum- etappe. Ik heb de afgelopen maanden bijna heel het stuk van Den Bosch tot Zwolle gelopen. Er ontbreken nog maar twee etappes; die staan voor juni gepland.
Aafke heeft de schoolbus uit kunnen zwaaien: kinders op schoolreis, moeders aan de wandel. De eerste twee uur lopen we door een groot broedvogelgebied: De Molenpolder tussen Windesheim en Laag Zuthem. Kieviten, tureluurs en grutto's zijn zelfs door ons te herkennen aan uiterlijk en zang. De wulp heeft een kromme snavel en van een informatiepaneel leren we dat meer dan de helft van de wulpenbevolking hier broedt. Of was het nou de grutto? Ook horen we de knoflookpad, die in mijn gidsje wordt genoemd.
 |
| Molenpolder |
We kunnen ongestoord kletsen, want we komen vandaag door geen enkel stadje, dorpje of gehucht. We passeren louter boerderijen en landhuizen (havezaten van de adel en spiekers van rijke patriciers). Statig toont het overal. Niks geen vervallen troep, maar daarentegen rietgedekte boerderijen, tuinen met azaleas en rodendendrons in bloei, beukenlanen. Aafke herkent veel van fietstochten.
 |
| De Colckhof |
Een kalfje sabbelt luidruchtig aan de uier van zijn moeder. De koe stoort zich niet aan onze camera's. In de wei veel boterbloemen en later in het bos bij de Colckhof lelietjes van dalen. Wat een rust hier op dit landgoed Den Alerdinck. Geen wonder dat De Voorde hier is gelegen: een mooie plek om te onthaasten.
 |
| Alerdinckweg |
Het is inmiddels best warm, mijn regenjas verdwijnt in Aafkes rugzak, mijn rugzak zit al vol en knelt wat. We wandelen langs het Overijssels Kanaal. Nog een meevaller van vandaag is dat er toch horeca geopend is: we strijken neer onder de parasol van De Witte Gans bij Heino. Eigenlijk zijn ze niet open, maar ze hebben een feestweekend vanwege hun 15-jarig bestaan. De witte gans zelf was overigens niet uitnodigend; hij blies en gakte ons bijna weg toen wij via de parkeerplaats het terras wilden betreden. Juist als we onder de luifel zitten, barst er een buitje los. Goede timing.
De laatste kilometers zijn even prachtig als de rest: gemengd bos, landerijen. De bospaden zijn zanderig, met in het midden een rij klinkers. Den Aalhorst is weer zo'n statige spieker. Nu staat er een bruidspaar plus familie op het bordes.
 |
| Den Aalshorst |
Wat is het Vechtdal rustiek. Tot en met de stationsrestauratie van Dalfsen toe.
3 opmerkingen:
Mooie foto's!
mag ik mee van Dalfsen naar Ommen?
Nico
Afgesproken! Cécile
OK tot dan
N
Een reactie posten