Enter - Holten (26 km)

Gelopen op woensdag 19 februari 2014 met Emmeke (route) en (route)

Een ontbijtmand op de kamer en de minibar gevuld met lunchpakketten. De dag begint goed! Het heeft vannacht geregend, maar als we om 9 uur naar buiten stappen is het droog. Een gemeente-ambtenaar van Rijssen loopt monter naar zijn werk.  Wij naar bus 80 richting Goor. Uitstappen in Enter bij halte halte Brandput en daar lopen we dan alweer langs de stille Regge. Wat zijn zandwegen toch mooi! Boerderijwinkel Exloo is dicht, dus nog even geen koffie voor ons. Mooi koeienpaadje onder de weg door. We genieten van de natuur: een zilverreiger, elzenkatjes, en wederom veel berken. Vallen ons die nu ineens op, of zijn die in Twente meer aanwezig? 

Na een korte stop aan de provinciale weg, gaan we de weg onderdoor en ontmoeten we de eerste wandelaar, zij het niet van het Marskramerpad. We horen een specht, maar zien hem niet. Joepie, een spoorwegovergang. Wat mooi is het hier bij het landschap van Havezate theeschenkerij Grimberg (helaas ook gesloten in februari). Op een bankje geluncht en het thuisfront een treinenquiz voorgelegd. Ik had keurig van tevoren de wijzigingen op het pad genoteerd, maar mijn briefje is weggewaaid. Dankzij telefonisch consult, maar vooral dankzij onze smartphones komen we toch bij de Regge uit en vinden het pontje waar we onszelf naar de overkant 'draaien'. Geweldig!

En jawel, de zon breekt zelfs door nu we kilometers langs de Regge lopen. Langs drijfzand komen we bij de brug van Zuna. Over betonnen platen (fietspad) maken we een lange lus. En dan op de Blokkendijk een sympathieke rustplaats onder een afdakje. Het heidehuisje is de wc. Drie jonge poesjes. Lekkere Zunakoeken bij de versgezette thee.

En daarna de bossen in! Onder hele hoge bomen. Een verlaten bos. Heerlijke dennengeur. Laatste stop bij de Canadeze begraafplaats vlakbij Holten. Er zijn meerdere bezoekers.
We willen wel doorlopen tot Deventer. Zullen we volgende keer van Holten naar Deventer in 1 keer doen? 40 km lukt ons toch wel?

Emmeke sprint naar de trein in Holten en ik blijf in een hagelbuitje achter. Het was weer zalig.

langs de Regge

Mollen zonder penselen

Exoo

stapstenen

Petersdijk

Plaggenweg

Borne - Enter (28 km)

Gelopen met Emmeke op woensdag 18 februari 2014 (route) en deels (route)

Bornegiorno, we zijn na wat vertraging toch belang op station Borne. De aanlooproute tot we op het Marskramerpad komen is bijna 2 km langs een provinciale weg. We snijden nog een rotonde af door over een smalle loopplank te balanceren.

De de landelijke route begint op de Oude Bieffel met de eerste berken. Daar gaan we er nog veel meer van zien deze tweedaagse. Bij Zenderen fotograferen we de Karmelieten pater die met opgeheven vingertje lesgeeft. We lopen een ommetje naar de Mariakapel met lange rozenkrans aan de muur. Bij het passeren van de spoorwegovergang hebben we even contact met het thuisfront. Picknickboerderij Hondenborg is niet meer, maar we kunnen even naar het toilet bij het Fitcentrum van Borne vlak voor de A1.

Wat een aangename verrassing  bij boerderij Bokdam! De eerste lammetjes en: een kar gevuld met lekkernijen staat op de weg. De boerin komt er juist aan voor tekst en uitleg. Er liggen groene platen om droog te kunnen zitten, en een leesbril om de prijslijst te lezen. We sjouwen Twentse kaas en worst mee in onze rugzak. De camera ziet dat we niet de weg over de vlonders in het moeras nemen (de tip van de boerin), maar trouw blijven aan de roodwitte markering van het Marskramerpad.

We lopen bijna alles onverhard vandaag, en dat maakt dat we ons goed kunnen inleven in de marskramer van vroeger: kuierend over zandwegen en grasdijken. Langs de oude Noordmolen oogt het ook authentiek. Na het oversteken van het Twentekanaal met een roestige brug komen we langs een enorm boerenbedrijf bij de Slampsweg. Via een tunneltje gaan we onder de A1 door. Een laatste pauze nemen we aan de picknicktafel bij het Rheins, waar zwarte kippen rondscharrelen en ganzen snateren. De Ganzenweg brengt ons bij de Regge waar we afbuigen naar de bushalte in Enter.

Met schemer zijn we in Rijssen, bij hotel de Beijaardier. Soepeltjes de 28 km gelopen en 's avonds heerlijk gegeten in het restaurant van het hotel.

Pater Karmeliet in Zenderen

schilderachtige berk

versnaperingen op de kar bij Bokdam

Noordmolen

Twentekanaal

Nieuwpoort- Lexmond (21 km)

Gelopen op woensdag 5 februari 2014 met Wietske (route en deze)

Een mens is niet gemaakt om binnen op een stoel te zitten. Dus gaan we er weer lekker op uit. Wel in de auto zitten naar eind- en startpunt, maar tussendoor stevig doorwandelen. Vandaag met windkracht 5 om de oren. Maar de wind waait uit het zuiden, dus het voelt toch lente-achtig. De weersvoorspelling (heel de dag regen) klopt weer eens van geen kant. We hebben een zonovergoten dag.

Nieuwpoort is één monument. Een inwoner uit 1700 zou er feilloos de weg kunnen vinden (staat in ons boekje, en we geloven het onmiddellijk). Ook wij verdwalen niet en lopen richting de Westermolen.Er hangt een mooie houten box 'het dagboek van de wandelaar', maar helaas zitten er alleen twee pennen in en geen logboek.

We klauteren lenig over overstapjes en manoeuvreren onder (schrik?)draad. Op de Langerakse Kade schiet een haas weg. Wat is ie mooi, groot en snel! We lopen bijna alles onverhard over gras en modder. De wilgen zijn soms al geknot. Rietpluimen wapperen in de harde wind. Via de Tiendweg komen we bij Ameide, een pittoresk dorpje met zelfs een stadhuis op de Dam. We drinken bij de herberg Wapen van Ameide  koffie. Boven schijnt een waterorgel te zijn, die met de hand moet worden bespeeld. Maakt nieuwsgierig!

Een half uurtje later lopen we weer verder, een stuk over asfalt naar Sluis. Daar slaan we rechtsaf, de Boezemweg in. En nu wordt het allemaal nog mooier. Eerst een straatje, dat wij omdopen tot Belevenispad: eieren te koop in een bruine koelkast, een kist vol peren, legkippen te koop, en wilgenkatjes om te voelen. Wat willen we nog meer voor spullen om ons heen? Dit is toch genoeg?

De weg wordt weer onverhard en we komen nu in natuurgebied Zouweboezem, dat bekend is van de rijkdom aan vogels (roerdomp, purperreiger, zwarte stern). Natuurlijk zien en/of herkennen wij die niet. Maar we horen wel allerlei gesnater. De lente hangt in de lucht. Ook krokussen, sneeuwklokjes en speenkruin gezien. Het paadje loopt tussen wilgen en tussen populieren. Aan de overkant een vijftal hertjes! Om een uur of drie bereiken we Lexmond. De A27 hebben we dan al wel even gehoord...

We halen de andere auto op in Nieuwpoort, terwijl het begint te miezeren. De echte bui barst los op de terugweg. Met een enorm mooie regenboog boven de A15!!

Stadhuis Nieuwpoort

Stadhuis Ameide op de Dam

bruine koelkast!

Molenkade bij Lexmond

zoek de hertjes...

Werkhoven - Wijk bij Duurstede (14 km)

Gelopen op vrijdag 17 januari 2014 met Alette en Wendeline (route)

Opeens staan we binnen een paar dagen gedrieën op het Utrechtpad. Lange termijn planning is dit keer niet nodig. Bij bushalte Hardenbroek parkeren we de auto's op een picknickplaats. En gelijk lopen we langs de Kromme Rijn. Het is een smal graspaadje. Geen watervogels, geen koeien of schapen in de wei, geen volle fruitgaard. En toch heeft dit kale landschap ook zijn charme. De vormen van de bomen zie je zo goed, met al die dunne takjes. En als de zon doorbreekt glanzen de rietstengels goudkleurig.

Afgezien van wat wielrenners (nee, het zijn geen motorrijders) en wat hondenuitlaters, is de weg voor ons. Langs het Amsterdam Rijnkanaal wordt door vader en dochter druk gesnoeid. Hij vertelt ons waarom: deze fruitgaard is een maand geleden ernstig beschadigd door een zeer lokale windhoos. De bomen zijn dood en worden nu door hen in stukken gezaagd.

De Irenesluizen zijn hoog. Het water kolkt binnen de sluisdeuren. Ongemerkt zijn we dan zo in Wijk bij Duurstede. Bij Café De Engel sluiten we de wandeling af met een cappuccino en verse muntthee. We voelen ons "lekker uitgelaten". Laat het weekend maar beginnen.

Bunnik - Werkhoven (14 km)

Gelopen op dinsdag 14 januari 2014 met Wietske en Annemieke (route en een stukje hiervan)

Alle drie alle tijd, dus op pad. In druilerige miezer begeven wij ons op het Utrechtpad. Paraplu en poncho blijven in de tas.

Start met een 'welfie' op de brug bij het Jaagpad van Bunnik. Toen ik hier een half jaartje geleden liep poseerde er een bruidspaar. Annemieke blijkt een geweldige rugzak-bar mee te hebben. Koffie, melk, thee, scroggi olijvencrackers, een snoepzak en een hippe broodtrommel: alles zit erin. Wil ze wat van ons?

We volgen voortdurend de Kromme Rijn. In mijn gidsje staat een stuk gestippeld als 'toekomstige route'. Die blijkt al gemarkeerd te zijn.

Omdat er geen zijwegen zijn, en we continu langs de waterkant lopen, hebben we alle gelegenheid om te kwekken. Toch zien we nog best wat van de omgeving: sigarenplanten in het water, eenzame appels aan de kale fruitbomen, rechte en kromme knotwilgen en modder: veel modder.

We doen geen stop onderweg, want daarvoor is alles te nat. Dus al lopend nuttigen we de boterhammen. Pas bij kasteel Sterkenburg strijken we neer. Op een mega-gladde houten vlonder met picknicktafel. Wietske breekt er bijna haar been.  Er is hier helaas geen horeca, ondanks de rode loper op de trappen. Een vriendelijke mevrouw uit een kantoortje vertelt dat in het kasteel en de paar huizen ernaast (koetshuis, tuinhuis) 30 B&B bedden zijn.

Verder gaan we verder. De laatste twee kilometers gaan langzaam: over smalle houten planken, door zompige weiden, langs prikkelstruiken over modderige paadjes. De broekspijpen worden bruiner en natter. En wij genieten!

                                   

 

  

                                      

 

Oldenzaal - Borne (20 k m)

Gelopen op vrijdag 10 januari 2014 met Emmeke (route)

Na een goede nachtrust en een uitgebreid Twents ontbijt met krentenwegge gaan we om 9.30 uur op pad. Doel 1: een drogisterij voor blarenpleisters. Een gelhoesje om om de teen heen te schuiven: wat een uitvinding van dr Scholl!

We dwalen wat om de Hyacinthstraat te vinden, maar zijn dan echt goed op weg. Een stralend blauwe lucht en krachtige zon aan de hemel! Langs de trimbaan, die prachtig is aangelegd in het Hulsbeek. Wat een mooie recreatievijver. Het pad loopt er pal langs, met zonlicht op de berken en rietstengels en op het wateroppervlak. We koersen af op Deurningen. En daar hebben we geluk: de boerderij is open voor versgezette koffie plus stroopwafel van de voormalige schaapsherderin. De stagiaire verzorgt de zes honden en de kippen (die springen naar de vetbollen in de struiken) en de schapen in de prachtige stal. De boerin heeft ook het Pieterpad gelopen is nu bezig met het Marskramerpad. Haar  houten gekrulde herderssstaf staat bij het fonteintje bij het toilet.

We gaan de Vlijertsdijk op en genieten van het ruime landschap om ons heen. Weilanden met eenzame boerderijen. Bij de Deurningerbeek gaat ons avontuur van start. In het boekje staat: onderhoudspad langs beek. Nou, dat hebben we geweten!!!!  We lopen over de glibberige modderige platen. In de verte een graafmachine. Daar kunnen we ternauwernood omheen. Weer verder over de platen, maar dan houden die op. Nu moeten we door de modder. Help, hoe diep zakken we weg. Als hindes springen we over de smurrie. Er staan trouwens veel hertensporen in de smurrie!

Nee, nu is er opeens een wal van takken. Hoe komen we hier nog omheen, zonder in de beek uit te glijden..? Ja, het lukt. Oef, nu gaat de modder nog verder. En we naderen een modderberg. Vlak daarna moeten we uitkomen op een haaks daarop staande asfalten boerenpad. Maar nee!!!! Achter de berg heeft de graafmachine de loop van de Deurningerbeek verlegd: aan weerszijden nu water. En de beek net te breed om een sprong te wagen. Wacht, hier is de beek wat smaller. Emmeke daalt schrijlings af, maar gelukkig heeft ze mijn hand nog vast, want ze glijdt weg! Terug op het droge getrokken en een flink eind teruggewandeld naar de graafmachine. Nu aan de overkant van de beek, langs het prikkeldraad de weg weer opgepakt. Vasthoudend aan de takken van de struiken voorkomen we dat we in de beek glijden. Oefdiepoefdie: hoe lang kun je doen over 500 meter! Maar met bemodderde schoenen en dito broekspijpen staan we een uur later dan toch na te bibberen op de Höftendiek.

Langs boerderij de Pieper over een stevige asfaltweg. Tijd voor een Wicky. Op een houten bankje bij Erve Aalderink met vergezicht over de weilanden. Helaas, helaas gaat het hier mis. We lopen een rondje, komen weer uit bij de Deurningerbeek en vinden het nu wel mooi geweest. We besluiten niet de route weer op te pikken, maar ons rechtstreeks een weg te banen naar station Borne. Trots op onze prestatie zitten we even later op het perron van het lelijkste station van Nederland. We gaan snel thuis snel een tweedaagse plannen waarin we het Marskramerpad vervolgen.

hotel de Kroon in Oldenzaal

Het Hulsbeek

Het Hulsbeek

Het Hulsbeek

Deurningen

Oldenzaalse Dijk

onderhoudspad

Help, de weg loopt dood in een punt in de  rivier

uitzicht vanaf Erve Aalderink

Borne