Amerongen - Rhenen (20 km)

 Gelopen op vrijdag 12 juni 2026 met Jan

Vandaag de vijfde en laatste etappe van de Utrechtse Heuvelrughike. Deze langeafstandswandeling had wat mij betreft nog minstens vijf etappes langer mogen zijn. Wat een pad. Echt bijna geen asfalt. Non-stop natuur, en nog afwisselend ook. Ik heb dan ook veel zin in deze etappe en ik word niet teleurgesteld.

Auto 1 zetten we bij het eindpunt Villa Grebbeoord in Rhenen. Met auto 2 naar startpunt Kasteel Amerongen. De regenbroek en plu mee in de rugzak, want je weet maar nooit. Heel de morgen plensde het. Maar wij gaan lopen en het is droog. Langs de kasteelmuur en de Amerongse Bovenpolder in. Merlinbird aan en dat doe ik vaker vandaag. Winterkoninkje, boomleeuwerik, middelste bonte specht, zanglijster. tjiftjaf, putter, koekoek en vink. Het herkennen gaat steeds beter, al mis ik compleet de huismus. En ik onderbreek hinderlijk vaak de verhalen van Jan, omdat ik weer eens een bijzondere vogel denk te horen hahaha.

Maar eerst maar gelijk koffie bij Mas Montagne, waar we de enige gasten zijn. Daarna de Amerongse Berg omhoog, en weer beneden naar de eenzame eik. De Willem 3 sigarenplantages en dan zijn we ineens het spoor bijster wanneer we alleen maar het hek zouden moeten volgen. Dankzij google maps vinden we een alternatieve route, met veel turen naar en draaien van het schermpje. 

De bitterlemon en tonic smaakt goddelijk wanneer we weer in de bebouwde kom zijn bij De Koning van Denemarken in Nijmegen. Langs passiebloemen en de Cunerakerk richting de trappen van de Grebbeberg. Ook hier verdwalen we hopeloos, maar dat mag de pret niet drukken. We vinden uiteindelijk toch na het uitzichtpunt de stalen trappen naar beneden.  Dit pad krijgt van mij een tien. Daar drinken we op bij Villa Grebbe-oord, voordat we weer in de auto stappen en naar Amerongen rijden. Veel hoogtemeters in de benen. Even bijkomen in het weekend.

En ons volgende pad wordt het ommetje rondom de Veluwe. Zullen we dan toch wel een wolf spotten? 

 

 

Sint- Jacobiparochie - Franeker (19 km)

 Gelopen op (zaterdag 16 , maar vooral) zondag 17 mei 2025 met Emmeke

Wat het wervelend begin van een nieuw pelgrimspad moest zijn werd een proloog . Eén eufemistisch woord voor een valse start. Of kortweg een paar chagrijnige uurtjes. Hoosbuien, harde wind, moe, niet rijdende bussen, bijna vergeten tassen: lang verhaal kort. We bereiken ons startpunt niet en komen niet verder dan Mooie Paal. Een kwartier de verkeerde kant opgelopen, omgekeerd en een half uur geschuild in het bushokje tijdens plensbuien, bij dezelfde Mooie Paal.

We zijn het snel eens: we gaan met de bus naar Franeker en gaan vanavond uit eten en hopelijk goed slapen. Morgen is er weer een dag. Uiteindelijk gaan we met twee bussen terug met twee hectische uit- en overstapmomenten. Rugzakhoezen fladderen op het zebrapad en de chauffeur weet niet wat een station is. Enfin, wij gaan uit eten. Dikke doei.

Ja, de volgende ochtend zijn we als een wonder opgestaan in heel andere sferen. We ontbijten tussen de Duitse motorrijders en gaan op pad naar treinstation en zoveelste bus. Koffie doen we bij het voormalig Oranjehotel in Leeuwarden. Nu zijn we om 10.35 in een droog Jacobiparochie!! Daar moet op gestempeld worden. Even oefenen en het lukt me bijna. Emmeke kan dit in een keer. We gaan de eerste kilometers vrolijk langs fluitenkruid en dartelende lammetjes. We doen een grafzoektocht bij de kerk van Minnertsga (met succes!) en vermijden de drukte in de kerk en gaan lunchen in een prieel.

Daarna via betonpaden door naar de kerk van Ries, waar we op het bankje alvast de regenbroek aandoen, kijkende naar de donker luchten en wat de weerapps al dan niet zeggen.

De regenponcho doe ik pas aan als de eerste spetters vallen. Help, hoe gaat dat gele geval aan. En waarom zitten er geen mouwen aan. Na pijn in de buikspieren van het lachen stappen we door naar kerk drie. K3. Een rode kerk in Boer. Daar liep ik op het Elfstedenpad ook al langs.

 

De miezer wordt nu regen. We versnellen onze stappen. Maar moeten die inhouden wanneer er drie blaffende honden op ons afrennen met daarachter het baasje "Ze doen niks, hoor". Enfin, uiteindelijk bereiken we strompelhollend station Franeker. De kop van het Jabikspaad is er af. De druipende kleding pellen we af en de kletsnatte telefoon van Emmeke heeft een minuut hersteltijd nodig. Onze hersteltijd mag wat langer duren, want voorlopig zijn we nog niet thuis. Maar mooi (paal) was het.

 

 

 

Dieren Trage tocht ( 7 km)

 Gelopen op vrijdag 10 april 2026

Het hoofd leeg maken van de werkweek en vullen met vogelgeluiden. Bij de Carolinaberg op de twaalfsprong gezeten en geluisterd naar boomklever en boomkruiper, zwarte en bonte specht, vink en appelvink, geelgors en goudhaan.

Daar knapt een mens van op.