Breda - Kaatsheuvel (28 km)

 Gelopen op vrijdag 4 september 2026 met Wietske

Twee halve zolen gaan op pad, en niet eens over het halve zolenlijntje in Brabant Maar de Camino Brabant weer op. Eind juli eindigden we in Breda bij de Grote Kerk, die nét gesloten was. Dus vandaag startten we bij deze kerk voor onze eerste stempel. De kerk is vandaag afgehuurd voor een grootse bruiloft en men is er druk mee, maar de stempel wordt vriendelijk gegeven. Dus mag er koffie worden gescoord. Stempel 2 is op het Begijnhof waar we met het Hertogenpad ook waren. We zijn even nieuwsgierig naar de vioolmuziek in de Waalse kerk ernaast, maar daarna gaat de etappe toch echt beginnen.

Langs Het Scheepshuys, een hotel uit 1925, en langs het grote terrein van de voormalige Héro-fabrieken.Wietske kan er van alles over vertellen. Ook over de volgende dorpen waar we langs komen, zoals Dongen en Vaart. Voor mij is veel nieuw, leuk! Aan de rand van Breda is een evenementje waar we in bel;anden. We doen navraag bij twee jongemannen in militair tenue. Vandaag is de afsluiting van de introductieweek voor de militaire studenten en ze worden opgehaalde door alle papsen en mamsen. Maar eerst moet heel de kolonne nog een paar keer op en neer hollen vanuit het bos, aar wij ook net in gaan. Kamp van Koningsburgge taferelen...

Een volgende stempel ligt bij een woonhuis. De eigenaar heeft een Mariabeeld geplaatst in zijn muur en komt ook naar buiten om ons hem te wijzen. Hij vertelt dat er elke dag wel mensen de Camino Brabant lopen. Niet veel later zijn we bij de Vredeskapel in Dorst, waar alweer een stempel op ons wacht. De vrijwilliger is er net druk met het vervangen van kaarsjes en vuilnisbak.

Het miezeren zet door en ik besluit toch mijn regenponchootje aan te trekken. Nou is dat altijd makkelijker gezegd dan gedaan als er wind staat. We staan aan de rand van een bos te hannesen, Wietske helpt mee dat de capuchon vindt als er opeens een keiharde knal klinkt. Onweer! denkt Wietske. Een schot! denkt Cécile. Maar het is geen van beide. Op 10 meter van ons vandaan breekt een enorme tak van een boom. Ik zie hem nog net op de grond stuiteren. Bibberend van de schrik en met mijn hoofd nu uit de plastic capuchon kijken we elkaar aan. Dit scheelde een haartje. En we hebben het nog niet gezegd of een dunne lange boom er pal naast valt om. Met minder geraas, maar niet minder snel. De wind staat gunstig, hij valt de andere kant op. Waar ik eerst het tempo een beetje inhield op deze lange toch, trekken we nu zowat een sprintje. Weg hier. Wat droogte doet met de natuur, afschuwelijk. We zijn dus blij met elke druppel die de komende uren blijft vallen. Nou ja, als het weer droog is, is dat toch ook wel fijn. Dan kan dat broeierige plastic ding uit.

Een volgende stempel is een triest verhaal. De paal met stempel is er nog wel, maar de kapel in de boom is weg. Ook deze boom is omgewaaid. Het barst van de horeca op deze route, op elke hoek van de rotonde zit wel een eetcafé. Maar pas op 20 km maken we er weer gebruik van. We zijn bij 't Trefpunt de enige gasten, en moeten moeite doen om te betalen. De laatste kilometers zijn de karakterkilometers. De torens van Kaatsheuvel komen in zicht. Nee, niet die van de Efteling, maar van twee kerken. Vlak daarvoor nemen we de bus op de Bernsedijkweg. Volgende keer pakken we hier de route op en gelijk de eerste stempel te scoren. Voor vandaag zijn acht (!) stempels genoeg.

 

Borkum deel 2 (10 km)

 Gelopen op zondag 30 augustus 2026 met Nico

Vandaag staat het westelijk deel van de Borkum-rondwandeling op het programma. We besluiten hem iets in te korten. Dus eerst de fietsen weer naar het eindpunt: het vliegveld. Met de bus naar het centrum en via de Bismarckstrasse richting promenade. Hier eerst starten met Kaffee en Apfulstrudel. Je bent ion Duitsland of je bent het niet. Er barst een bui los, dus we zitten uitgebreid voordat we op stap gaan. En dan is het opeens weer echt warm en zonnig. Even later lopen we over het verlaten strand dat wel een kilometer breed is! De duinen zijn laag en maar een beetje begroeid. In de verte de vuurtoren van Borkum. Via een kronkelig duinfietspad langs veel rozenbottelstruiken komen we weer bij het vliegveld. Even gluren naar de crew van de helikopter en tevreden weer op de fiets stappen.

 

Borkum (15 km)

Gelopen op zaterdag 29 augustus 2026 met Nico

 Op vrijdag 28 augustus rijden we over een voor ons nieuw stuk spoor: het Rodeschoollijntje dat doorgetrokken is naar Eemshaven. We stuiteren met de rolkoffer het perron af, over de parkeerplaats naar de veerboot die al klaar ligt. We zitten op het bovendek, een beetje uit de wind. Anderen hebben een muts op. We zijn dan ook zowat de enige Nederlanders tussen allemaal Duitsers. Een tocht van 50 minuten brengt ons op Borkum. De wandeling uit de gids Waddenwandelen, die ik nog niet had gedaan. En die we de volgende dag aanvangen, om het maar eens op zijn Germaans te zeggen.

De fietsen bij het eindpunt Neuer Deiche, en met de bus naar het startpunt Ostland. Ostfrieser Torte und Kaffee in de tuin bij de dikke mus en de boerenzwaluwen. Het eerste stuk is over het strand. Waanzinnig hoe rustig het hier is. En er ligt een zeehond naar ons te zwaaien! Daarna de duinenrij door en door een gebied waar wordt gewaarschuwd dat het zeer drassig kan zijn. Nu schrijnend kurkdroog. Via de waddenkant teruggelopen. De wind hebben we hard tegen op de dijk. Even een eitje pellen en kijken naar de snel voorbij drijvende wolken. En aan het eind staan bij de bushalte onze fietsen braaf te wachten.

 

 

Heerenveen - Wolvega (16 km)

 Gelopen op donderdag 27 augustus 2026 met Emmeke

Dag 2 begint voor de deur in Heerenveen. Tegen het fietsen verkeer van de scholieren in en onder de snelweg door. Dan laten we de drukte achter ons om bij een bankje met uitzicht op de velden én met een stempelkussen de koffie te gebruiken. Bij de ronde plaquette van het Jabikspaad maken we allerlei wilde plannen voor vervolg na Hasselt. Maar prompt verdwalen we 100 meter verder na het bankje met uitzicht op museum Belvedere. Dan maar een andere route. We komen toch wel uit in Oranjewoud. Hoera, hier is eindelijk een niet-asfaltweg. Tevreden stappen we het bospaadje in. OM na 300 meter alweer stil te staan. Een eindje voor ons steken drie wolven kalmpjes het bospad over! Een unicum. Heel bijzonder. En heel fijn om door te kunnen steken naar de asfaltweg die parallel loopt.

Dus gaat de toch verder over het asfalt, een heel stuk zelfs langs een drukke provinciale weg. Onverwacht is dan weer de theetuin. OP de laatste zaterdag van het gierseizoen wordt er druk mest uitgeworpen, maar wij doorstaan de geur en nemen plaats op het terras. Het gastenboek is altijd interessant, en dit keer al helemaal. De laatste kilometers zijn weer de karakterkilometers naar eindpunt Wolvega. Heerlijk dat we geen bus in hoefden gisteren en vandaag. Op de terugweg trekken we de agenda's voor het inplannen van een volgende tweedaagse op het Jabikspaad.