Gelopen op vrijdag 16 januari 2026 met Aafke
Zo soepel als de heenreis is, zo bizar tegenvallend is wat er allemaal gebeurt bij het einde van onze etappe. Eerst dus het supersonische begin. In Wolvega direct in de bus naar Oldeberkoop (waar ligt de klemtoon?). We herkennen de halte nog van vorig jaar en lopen nu de andere kant op. Door het koepelbos, waar we nog in winterse sferen geraken met melkijs op de vijver. De boom ernaast lijkt wel een baobab ;-).
Langs een moose-meadow en spoedig weer het bos uit. Maar wat zien we daar... we; 16 herten. Een lichtbruin tot wit kleintje en voorop een fors doch lenig exemplaar met groot gewei. Is dit dezelfde kudde als de vorige keer? We zullen het nooit weten.
Even later ploegen we ons door een zompig heiveld. We lopen over pollen om droog te blijven. Maar dat is niet de bedoeling. De ecologische tuinierster die er snoeiwerk verricht is uiterst vriendelijk én duidelijk: we moeten het hoofdpad aanhouden. Braaf doen we wat ze zegt.
Onderweg zien we regelmatig roodwitte markering, waarvan ik toch echt niet kan achterhalen welk pad hier dan loopt. Jammer. In de greppels naast de wegen ligt mooi opgestoven en halfgesmolten sneeuw. Het lijkt de beeldentuin van Kroller-Muller wel. En ja, daar zien we dan toch nog een zwaan, zoals altijd tijdens onze dagwandelingen. Maar dit keer geen levende, maar aan een boerderij in een bos. Een uilenbord.
We hebben de timer gezet om ruim een uur van tevoren onze belbus te reserveren. Even in de wacht, maar onze aanvraag wordt doorgegeven aan een taxibedrijf. Fijn. Als we 25 minuten te vroeg bij de afgesproken plek staan (halte De Hoeve in De Hoeve), vinden we dat niet erg. Het zonnetje schijnt en er wonen aardige mensen die hun aardige kinderen fietsen of met de auto van school halen.
Allemaal leuk en aardig, maar er verschijnt geen taxi. Dus bellen we weer via de Opstapper naar de taxicentrale. Er wordt ons gezegd dat het systeem zegt dat de taxi daar een kwartier geleden was. Onze tegenwerping wordt genegeerd: hij is écht geweest. Niet dus. Het schiet niet op. De taxi-chauffeur kan niet worden bereikt, want "hij is aan het rijden en het is spitsuur (.....)". Een nieuwe taxi kan niet worden gegarandeerd. Nou dan lossen we het zelf wel op. We lopen nog 7 km door naar station Wolvega via het fietspad. Gerechtigheid bestaat nog, want aan de provinciale weg is nog een bushalte, waar de bus naar het station er al aankomt. Met extra 5 kilometers in de benen - grote stappen om onze frustratie eruit te krijgen- nemen we plaats in de bus en halen toch nog de trein terug.Een onverwachte ontmoeting in de trein maakt de dag helemaal feestelijk.
