Schoorl - Callantsoog (23 km)

Gelopen op dinsdag 9 juli 2013 met Annette (route)

In Alkmaar neemt Annette nog de roltrap, maar die is er even later niet bij het klimduin in Schoorl. Een straf begin van deze zonnige wandeldag over de hoogste duinen van Nederland. En nog wel zonder koffie, want hetgezellige Honki Tonk laten we voor wat het eerst.

Klimduin Schoorl

Vorige week liep ik met Annemieke het klimduin af. Op is een ander verhaal, langs klauterende en rollende koters. Boven dan wel een mooi uitzicht en er volgen nog meer mooie uitzichtspunten. Het lijkt wel Corsica, met dennenbomen en strakblauwe luchten en in de verte de zee.

Corsicaanse dennen bij Schoorl: zicht op zee

De markering is af en toe matig, maar dankzij behulpzame frisse VUT-ters komen we toch weer op de route. En bankjes genoeg onderweg. Onder andere met de tekst: Lopen loutert. Daar mijmeren we wat over door.

En dan opeens zijn we de duinen uit en lopen we bij het kerkje van Groet. Een beeld van drie wasvrouwen (zussen?) appen we naar Ina. De koffie nemen we op het terras van de Bokkesprong. En dan gaat de route heel leuk langs de Hargervaart. Hier wappert de was en staan de windschermen van luie bootbezitters. Met blote buiken bakken ze in de zon. Wij vangen wind en lopen door richting de Hondsbossche zeewering over een grasdijk. Er is gemaaid en het is voor ons ploegen door het lange hooi. Erg bijzonder om op de dijk te lopen met weids uitzicht aan alle kanten: molentjes, de zee (of zijn het toch nog wolken?) , tractors op het veld en een enkele boerderij met oranje dak. De meeuwen vliegen over met hun typisch geluid.

Hargervaart

Hargervaart

Schoorlse Zeedijk

We lunchen achter het electriciteitshuisje vlak bij de zeewering.Veel fietsers hier, LF1B als ik het goed zie op de borden. Het is 19 jaar geleden dat wij hier ook waren , maar aan de natuur hebben we niet veel herinneringen. Natuurlijk wel het asfaltpad pal aan zee. We smeren ons nog maar een sin en lopen verder over de hoge dijk. Links een mobiele uitzichtpost, rechts een camping. Daar vragen we weer even de weg en een echte gebruinde verwaaide kustkop legt ons uit hoe we verder moeten.

Hondsbossche Zeewering

Petten

Het stuk naar Petten is wel heel mooi, maar dankzij de kernreactor ergens ook unheimisch. Het kronkelende schelpenpad loops langs kleine stukken bos, met scheefgegroeide lage bomen. Weinig dieren gezien. Wel een soort orchidee-achtige bloemen. En veel paardenbloemen in de duinen.

Pettemerduinen

Bloembollenvelden bij Callantsoog

We kopen een waterijsje in Sint Maartenszee. De laatste kilometers zijn saai: over een fietspad langs een autoweg, de Westerduinweg. Voorbij camping de Lepelaar is het niet ver meer naar bushalte Bosweg van Callantsoog. Maar daar blijkt de bus pas over een half uurtje te komen. Dan lopen we maar verder, van de route van het Hollands Kustpad af richting Schagen. Helaas raken we dan het spoor bijster. en met veel geluk stopt gelukkig toch nog bus 152 voor ons, in de buurt van een brug over het Noord Hollands kanaal. We hebben ook altijd wat met bussen! Maar het komt ook altijd weer goed! 

Egmond - Schoorl (17 km)

Gelopen op donderdag 4 juli 2013 met Annemieke (route)

Hoe dom kun je zijn? Je gaat uit wandelen en vergeet je wandelschoenen. Ok, er zijn verzachtende omstandigheden. De wandelafspraak is gecombineerd met werk, etentje, overnachting, oppassende kinderen en oppaskinderen. Veel in het hoofd dus. Maar feit blijft dat ik om 4 uur 's nachts bij Annemieke wakker schrik: mijn wandelschoenen zijn nog thuis. Wat nu? Welke schoenen heb ik aan gehad gisteren? Mm, Espritschoen met platte zool. Kan erger. Maar zou 22 km lukken? Nee, ik neem het zekere voor het onzekere. We gaan de etappe Egmond - Schoorl wel lopen in plaats van Schoorl - Callantsoog. En ik neem als reserve Annemieke Teva-sandalen mee, zij het maat small..


Hoe dom kun je zijn? Na de eerste 7 kilometer stop je in Bergen aan Zee bij een strandtent en nuttig je een overheerlijke smoothie met appeltaart en vergeet vervolgens af te rekenen. Pas anderhalf uur later zeg je tegen elkaar: Uh, had jij eigenlijk afgerekend? We bellen naar de strandtent en spreken de voicemail in. Duizend excuses en wat is het gironummer?

Hoe dom kun je zijn? Je loopt de prachtigste route en ziet op het zandpad telkens kleine gaten, die je toeschrijft aan ijvierige duinmuizen die kleine ondiepe holletjes maken. Nooit gehoord van nordic walkingstokken?

Afijn, blijkbaar zijn we / ben ik aan vakantie toe. Maar het wandelen blijft een welkom afleiding, zelfs met een collega ;-)

Egmond aan Zee

Duinopgang voor Bergen aan Zee

Hier durf ik niet meer te komen

Klimduin Schoorl

Plasmolen (2 km)

Gelopen op maandag 1 juli 2013 (route)

Een nieuw jaar, een nieuw pad. Na een gezellige picknick loop ik de eerste 2 km van het Maas-Niederrheinpad. Zomaar lukraak ergens op de route. Want officieel begint en eindigt het in Venlo. Maar ik ga de etappes zoals gebruikelijk kriskras lopen. Vandaag dus langs de Mookerplas, recreatiegebied de Siep. En daarna een ijsje bij Clevers!

picknick bij De Siep

Mookerplas

jachthaven Plasmolen

In het najaar eerst het Maaspeelliniepad en het Hollands Kustpad en het Maarten van Rossumpad afronden en dan kan ik echt met het Maas-Niederrheinpad beginnen.

Castricum - Egmond aan Zee (16 km)

Gelopen met Vera op vrijdag 28 juni 2013 (route)

Na een geweldig ontbijtje van Bert, brengt hij Vera en mij ook nog precies tot op de start van de route: bij Kijk Uit achter station Castricum. Ik heb bij de patatoloog al een toegangskaart voor het Noord Hollands Duinreservaat gekocht. Vera heeft een jaarkaart.

Met het boekje in de hand volgen we de rood-witte markering. De Oude Schulpweg kennen we allebei wel. Wat veel hardlopers, en natuurlijk komt Vera bekenden tegen. Wij houden het bij wandelen. Tot aan de Johanna's Hof lopen we aan een stuk door. Hier blijkt de stempelpost te zijn van de Schoorlse fietsvierdaagse. Gelukkig is er nog een tafel vrij. Even binnen de wintertuin bekeken en al snel weer door. Van stilzitten word je maar moe.

De zon komt er helaas niet door. Maar toch genieten we volop van de geuren en kleuren om ons heen. Is dat een leeuwerik die als een parachute landt? Bert had het geweten. Vossen zien we niet, wel duinkonijntjes. En de boswachter, die ons aanziet voor moeder en dochter ;-)

Een stop op een bankje bij dennenappels  en daar gaan we weer, de laatste kilometers naar Egmond aan Zee. Het landschap doet me hier denken aan Cornwall, Engeland: groene heuvels. Duingebied zonder bomen. Alleen mossen en grassen en dwergstruiken. Af en toe een ven. Al dan niet met grazers. Stevig doorstappend bereiken we de boulevard van Egmond. Bij de vuurtoren van Van Speijck staat Bert al weer te wachten. Wat een superservice! Heerlijk gewandeld.

Egmond aan Zee

Overveen - Driehuis (17 km)

Gelopen met Nico op donderdag 27 juni 2013 (route)

We nemen een vrije dag en reizen af naar Driehuis. Daar met twee bijzondere treinen en over bijzondere sporen naar Overveen. Nu dan toch echt aan de wandel, vier uur na ons ontbijt. We ontdekken een Joodse begraafplaats vlakbij station Overveen. Het is lang geleden dat we hier de NS wandeling deden naar Parnassia. De route van het Hollands Kustpad komt gedeeltelijk overeen met die wandeling van ooit. Er wordt gebouwd bij de ingang Koevlak aan een nieuw bezoekerscentrum.
We lopen door de stille duinen. Een uitzichtspunt bij Lichtbakkeet.  Veel grote slakken op de schelpenpaden. En duinkonijntjes.

Bij het Vogelmeer zijn er nog meer wandelaars en fietsers. Maar het blijft rustig op een doordeweeksedag, die niet echt voor zomers kan door gaan. Toch kunnen we buiten zitten bij Parnassia. Al brandt binnen de open haard ook aantrekkelijk, en zijn de ijsschappen nog leeg. Na een kop tomatensoep gaan we het strand op, waar wordt gekite-surfed. Paal 59.750 blijkt geen strandopgang meer te hebben, dus lopen we weer terug naar paal 60. Hier, bij een informatiebord 'wandelende duinen', komen we weer op de route.

De zon breekt door en we komen op paden waar ook geen fietsers mogen komen. Net aangelegd, lijkt wel. Dit is het gebied van de Duin - en Kruidberg. Ik denk niet dat ik er ooit ben geweest. De laatste kilometers zijn wat heuvelachtig, met mulle smalle zandpaden. Bij Driehuis gaan we het duingebied uit en lopen langs het voormalig perron van Westerveld (crematorium) naar onze auto terug. Daarna heerlijk eten in Heemskerk!

Boxmeer - Vierlingsbeek (13 km)

Gelopen met Pauline op zaterdag 22 juni 2013 (route)

Het gebeurt niet vaak dat mijn wandelmaatje een langere aanreisroute- en reistijd heeft dan ik zelf. Maar vandaag is dat wel het geval. Pauline zat al in de trein toen ik nog met Evy aan het hardlopen was.

Bij het winkelend publiek in Boxmeer begint onze wandelmiddag. Zodra we aan de Maas zijn, komen we nauwelijks meer iemand tegen. De eerste stop is op een bankje bij de sluizen van Sambeek, waar een "cruiseschip" juist passeert. Vriendelijk zwaaien we terug naar de passagiers op het dek. Verderop lopen we door het Maasheggengebied. Hier wandelde ik twee jaar geleden in ijzige kou mijn eerste trainingswandeling voor de Vierdaagse. Ik heb er geen foto's van, en daarom wilde ik deze etappe nogmaals lopen. Hoezo dwangmatig..

Op een gegeven moment sluit het Pieterpad aan op onze route. Maar hier nog steeds geen wandelaars. Soms denken we dat een auto ons in wil halen, maar dan blijkt het het geruis van de wind. Er staat windkracht 4 tot 5 vandaag. Het koren golft, evenals de nog lage mais en de aardappelplanten.

Sneller dan we denken zijn we al bij De Vier Linden in Vierlingsbeek. Binnen is er een familiefeest, maar wij mogen op het terras ons drankje nuttigen.We hebben dorst. Proost op onze gezellige en sportieve middag!

Sluizen bij Samdijk

Dit is het paadje!

Draaihekje

Hi there

Wegwijsboom voor Pieterpad en Maas - en Peelliniepad

Hoek van Holland - Maassluis (24 km)

Gelopen met Wietske op dinsdag 18 juni 2013 (route)

Op de eerste tropische dag van het jaar mogen wij op pad. We doen vandaag de eerste van een reeks van 7 etappes tussen Hoek van Holland en Leerdam. Tezamen vormen zij het voormalige Oeverloperpad, het westelijke deel van het Grote Rivierenpad.

Hoe anders was het weer toen ik een paar maanden geleden in Hoek van Holland het Hollands Kustpad startte. Een verschil van 40 graden! Toen in de sneeuw, nu tussen hordes badgasten die slepen met parasollen en koelboxen. We gaan eerst 1 km westwaarts. Wietske neemt de startfoto bij de vloedlijn en dan wandelen we terug. Stena Line ligt klaar in de haven.

Met twee boekjes in de hand - ieder een eigen exemplaar- verdwalen we vandaag niet. Het staat ook goed gemarkeerd. Bij de sportvelden van Hoek van Holland hebben we medelijden met scholieren die in deze warmte sportdag hebben. Toch zijn er onderweg ook joggers die vrijwillig hun rondje lopen. Wij lopen wel weer met Evy als het wat is afgekoeld. In het Staelduinse Bosch is er veel schaduw (maar ook muggen). Er liggen bunkers verscholen van de Atlantikwal.

We leggen de 4 km over de Oranjedijk in stilte af. We horen het droge gras onder onze schoenen, de mekkerende schaapjes, de kikkers en meerkoetjes. Dan hoor ik volgens mij iets heel bijzonders: de roerdomp! Zou het waar zijn? Ik maak een geluidsopname, omdat we toch twijfelen of het geen schaap is. Maarten 't Hart beschrijft zijn geluid wel, en dit is zijn geboortegrond. Helaas, het is toch een ander geluid geweest....

Nieuwlandse Dijk

Oranjepolder

Oranjedijk

Erg leuk is het stoeptegelpad door het weiland richting Maasland: het Dijkpolderpad. Met talloze plankbruggetjes. Wel is het hier onbeschut. De kassen zijn verdwenen, dus ook hiervan geen schaduw. We voelen ons pritt-plakstiften. En de waterflesjes zijn zo goed als op. In Maasland zoeken we vergeefs naar een terras. Dan zijn we zo brutaal om de apotheker onze waterflessen te laten vullen. Wat een pittoresk plaatsje is Maasland: een oude kerk, huizen met bootjes, veel waterlelies in het water. Aan de rand van Maasland zijn nog wel twee terrassen, maar we besluiten door te lopen naar Maassluis. Met twee tonic besluiten we deze zomerse wandeling.

Dijkpolderpad

Maasland

Maassluis