Grunewald - Goch (11 km)

Gelopen op zondag 15 juni 2014 met Frédérique (route)

Het is bijna het eind van het schooljaar. Toch tijd genomen voor een wandeling. Na een uitgebreid vaderdagontbijt vatten we de wandeling aan. Het is wel even zoeken naar het eindpunt van de vorige keer in Grunewald. Eenmaal op het pad, valt op hoe goed het is gemarkeerd. We zijn blij dat de route gedeeltelijk in de schaduw van bomen is, want de zon is erg aanwezig.
Het grootste gedeelte lopen we langs de Niers. Daar zijn mensen gezellig aan het kano-en roeien. Het wandelpad is populair bij Duitsers met of zonder ezel.
Precies halverwege is een terrasje in de taveerne van het klooster Gut Graefenthal. Idyllisch hier! De bediening is half Nederlands, half Duits. Na een frisdrankje lopen we weer verder langs de Niers, kan niet missen. In einem Bächlein helle... Nee, forellen (of palingen) zien we niet.
Ik zie al weer uit naar het vervolg"Van Goch naar Weeze. Misschien dat het deze zomer gaat lukken om dit stuk met Nico te lopen?

vliegend hert

Gut Grafenthal

Niers

Hoenderloo - Stroe (25 km)

Gelopen met Emmeke op vrijdag 13 juni 2014 (route en een stukje van deze etappe)

De vlaggen hangen uit: Ofwel met schooltas ofwel oranje, want gisteren was de eindexamenuitslag en vanavond is de eerste wedstrijd van het WK Brazilie: NL-Spanje.

Wij ontbijten voor achten bij De Boer'nkinkel. Het lunchpakket bestaat uit:
- een pak (!) sinaasappelsap van 1 liter met plastic bekertjes
- zelfgebakken, dus vers en zelfgebakken, nog warm, dus vers brood
- fruitsalade in een bakje (normaal is dat 1 fruitstuk)
- sultana's, nee die dus toch niet (dan neem ik die weg), want we hebben onze fruitbakjes gevuld.

We raken er niet over uitgepraat en gelachen. Vandaag lopen we even ver als het graden warm is.
We hopen herten en zwijnen te treffen. Het begint goed met zwijnenpoep en hoevensporen. De oogst is zielig: een dood zwijn op de weg! Een marskramer met zelfgevlochten mand op de rug en hond aan de riem zegt dat zijn hond en hij drie kleine zwijntjes hebben zien wegsprinten. Aaahhh.

We besluiten om eindelijk eens onze mond te houden om de kans te vergroten wild te spotten. Het lukt goed genoeg: drie herten springen op uit het struikgewas. Prachtig. De route van vandaag is top. Bossen en hei wisselen elkaar af. De eerste bosbessen en bloeiende hei. Uitzicht op Radio Kootwijk. Kleurige vingerhoedskruid. Getjilp van de duinpieper en gekoekoek van de koekoek. Schaduw van eikenbomen, die zijn geplant omwille van de hars-schors voor de leerlooierij.

En we ontmoeten een echt marskramerstel. Ze waarschuwen ons voor mul zand. Zij willen het Hollands Kustpad van Biarritz tot Gdansk gaan lopen!Nou, wij zijn blij dat we na 25 km in Stroei-foei aankomen. Met halve zonnesteek en op tijd verwijderde teek. Wel honderd keer zeggen we wat een prachtige tocht dit was. We sluiten af met een bitter lemon en tonic op een terrasje van De Landing  in Stroe. Dan de bus en trein in. We zijn nu op de helft van het Marskramerpad!!!

Schaapskooi Hoog Buurlo

Klarenbeek - Hoenderloo (20 km)

Gelopen op donderdag 12 juni met Emmeke (route)

Zonder jas en met kleine rugzakken treffen we elkaar op Klarenbeek. Het wordt een warme tweedaagse en we hebben alleen het hoogstnoodzakelijk mee. De draaglijke lichtheid van onze rugzak....

Natuurlijk eerst langs de kabouters. Er ligt veel kroos in de heldere en ondiepe Beekbergse Beek. Bij Oosterhuizen komen we langs een superknus schuurtje/ rustpunt 'Buitenhuis'. Voordat we in Beekbergen zijn kruisen we het toeristisch stoomtreintje Apeldoorn- Dieren. Fotoshoot voor het thuisfront! Daarna loopt het Marskramerpad samen met het Maarten van Rossumpad, waar ik eerder liep. Bij Beekbergen denk ik dus weer aan Hun Geheim van Sanne Havelte. Is het daardoor dat we op het Konijnenkamp fout lopen? We lopen te ver door en gaan terug. We lopen te ver terug en en draaien weer om. Op goed geluk lopen we achter de man met rode rugzak aan. Ja, we zitten goed! Het ruikt heerlijk in het Spelderbos. De beschrijving doet ons Zwitsers aan: u loopt over een richel met links en rechts paden die u negeert. Op het hoogste punt houdt u rechts aan en loopt nog steeds over de richel.

De markering bij de Oude Beekbergse Weg is matig. We twijfelen of we goed lopen. Het valt dit keer mee. En we lopen monter langs het Instituut voor jongerenhulp in Hoenderloo. Bij het witte kerkje met de groene toren van Heldring halen we de sjokkende man met rode rugzak in. En zo staan we opeens voor de Boer'nkinkel. Om half vijf nemen we eerste een bitter lemon en tonic op het terras.

Gedouched en in frisse kledij eten we buiten op het terras. De fanfare oefent in bordeaux kostuum. We doen nog een avondwandelingetje op slippers naar het lekkerste ijs van de Veluwe: Ijs van Co.

Hoenderloo

Hoenderloo

Zutphen - Deventer (18 km)

Gelopen op zondag 1 juni 2014 met Petra (route)

Het is Hemelvaartsweekend. We treffen elkaar op station Zutphen. We gaan naar Deventer lopen. Nemen we de hoofdroute van het Hanzestedenpad (18 km) of gaan we voor de oostvarinat van 26 km via Eefde, Gorssel en Epse? Petra denkt aan de woorden van de fysiotherapeut en beslist voor het eerste. Zo lopen we gelijk de eerste kilometers over ziektes en kwaaltjes te praten, als vanouds.

We raken er zelfs de weg door kwijt, want we slaan het Kerkenpad in, dat ook roodgeel gemarkeerd is. Dit is echter niet de hoofdroute, maar een dagvariant van het Hanzestedenpad. Gelukkig komen we bij het Gemaal weer op de route. We smeren ons lekker in met zonnebrand ter versterking van het zomergevoel. De klaprozen, vlinders en graspluimen doen de rest.

Bij een water nemen we een picknickstop en gaan verder over de graskade. Overstapjes nemen en dicht langs koeien lopen.  Op stukken asfalt worden we door motorbendes ingehaald. Pas bij Wilp, bij museumcafé de Kribbe, is onze koffie-stop. Het is vol op het terras, maar we vinden nog een schaduwplek.

Het laatste stuk langs de Ijssel liep ik een paar weken geleden in omgekeerde richting: het Marskramerpad. Met het pontje bij de Deventer brug gaan we de IJssel over. Aan de overkant klinkt al gezellige muziek vanuit de stad. We nemen nog een drankje op de volle terrassen op de Brink. De burgemeester komt er net uit het stadhuis vanwege een expositie op het plein.

Helemaal onthaast en vol nieuwe plannen stappen we de intercity in. Topdagje!

Woudenberg - Amersfoort (19 km)

Gelopen op vrijdag 16 mei 2014 met Wendeline (route)

Dit is mijn laatste etappe van het Utrechtpad. Een stuurse buschauffeur 'van de regeltjes' brengt Wendeline en mij van Amersfoort CS naar halte Pothbrug in Woudenberg.
Het valleikanaal ligt er rustig bij: glinsterend water, met aan weerszijden grote weegbree (?) en hoge brandnetels. Aan de overkant loopt het fietspad. Wij nemen het klompenpad aan de westzijde. Even dreigen we echt door de brandnetels te moeten, maar gelukkig kunnen we een paar meter hoger over een dijkje lopen.
De schapen zijn hier geweest, gezien de honderden strontvliegen op verse keutels.  Even later komen we de kudde tegen. Ze zijn wel gewend aan wandelaars op hun pad.

Bij Landgoed de Boom missen we een markering, maar dankzij onze waakzaamheid lopen we niet al te ver door. Nu komen we bij Landgoed Den Treek. Wendeline kent dit terrein op haar duimpje. Ze weet precies te voorspellen waar we achtereenvolgens een ANWB paddenstoel, een bankje en een groen sappig weitje zullen tegenkomen. Het klopt als een bus.

Onze rustplek wordt een boomstam bij het veen. Een groep Leusder jongeren heeft hier een fantastische hangplek. Al ons meegenomen water en pakjes drinken gaan op, want het is echt warm weer. Heel anders dan vorige week! We komen langs de begraafplaats van Wendelines vader, en besluiten spontaan dat we vervolgens een bezoekje aan haar moeder zullen brengen. Het Utrechtpad loopt pal voor de deur van het verzorgingstehuis.

Na een gezellig bliksembezoek lopen we verder de stad in. Wat is er veel park in Amersfoort. Uitbundig bloeiende rododendrons. Op de centrale pleinen in Amersfoort (het Hof?) zitten de terrassen flink vol: wat wil je op vrijdagmiddag half 6? Wij hebben helaas geen tijd voor een terrasje. Thuis wacht een tenniswedstrijd voor Wendeline, en bezoek voor mij.

Gelderse Vallei bij Woudenberg

Landgoed Den Treek

Lange Jan in Amersfoort

Amersfoort - Baarn (17 km)

Gelopen op vrijdag 9 mei 2014 met Arline (route)

Als we elkaar treffen op station Amersfoort, schieten we in de lach: we hebben dezelfde broek aan!
Als echte bikkels gaan we op stap: voor regen en wind niet bang. De weg naar de Koppelpoort vinden we zonder kaart ook wel. En het hippe stukje Amersfoort achter de Koppelpoort kennen we ook. Maar richting Hoogland raken we de weg kwijt, omdat de voet- en fietspaden open liggen, en we waarschijnlijk een markering missen. Maar dankzij onze expertise in het lezen van kaarten en beschrijvingen komen we bij de Coelhorsterweg koelbloedig weer op de route.

In de tussentijd hebben we al een paar spetterbuitjes gehad. Ze waaien snel over. We hebben heerlijk de tijd om bij te praten over werk en meer. Arline komt met onverwacht nieuws: ze heeft een thermoskan koffie plus twee bekers in de rugzak! Het bankje dat daarbij hoort is snel gevonden: tegenover de Coelhorster kapel. We zitten er net, onder de bomen, als een echte bui losbarst. Wij zitten zo goed als droog.

Daarna gaat de route verder door de Eempolder. Merendeels asfaltwegen langs boerderijen. Knotwilgen aan weerszijden, jonge eendjes in de sloot, en vogels, veel vogels. De wolken worden donkerder en in dit stuk polder is geen enkele beschutting. Gelukkig blijft het bij losse flodderbuitjes. Bij voormalig stoomgemaal Zeldert nemen we onze tweede pauze. Een ezeltje in een stal is blij met ons bezoek. Nu komen we ook de eerste wandelaars tegen, die het pad tegengesteld lopen. Zij waarschuwen ons voor hoog gras verderop.

En ja, even later ploeteren we door heuphoge grasstengels! Het wordt nog avontuurlijk met een schaapskudde op de dijk, en zeer modderige paden waarbij we over schrikdraad moeten stappen. Nu zijn onze schoenen pas echt nat en vies. Geeft helemaal niks. We lopen vrolijk Baarn binnen, waar opeens de zon begint te schijnen. Langs wat mooie panden komen we soepeltjes bij station Baarn. Met appeltaart (de aardbeienslof is op) bij De Generaal sluiten we de wandeling af. Super!

Op de terugweg in de trein gaat het flink onweren en hagelen. Goede timing...

Koppelpoort

Coelhorsterweg

Slaagseweg

Bij stoomgemaal Zeldert

De Eem

Waar is het pad? Hier is het pad!

Zuidereind

Baarn

Dongen - Kaatsheuvel (18 km)

Gelopen met Wietske op maandag 5 mei 2014 (route)

Een spontaan plan: ik blijk vrij te zijn op 5 mei en het wordt een zonnige dag: dat wordt een bevrijdingswandeling op het Hertogenpad. Wietske is er wel voor in.
We verzamelen in Tilburg om met bus 127 naar Dongen af te reizen. Bij de huisartsenpraktijk gebruiken we het toilet, wat ons een standje oplevert...
We lopen langs de Hertog Janstraat in Dongen en gaan de fietsbrug over bij het Wilhelminakanaal. Wietske kent de brug wel, en ook het fietspad aan de overkant. Bij de volgende brug gaan we weer naar de andere kant van het kanaal. Een steile afdaling, brr, wat avontuurlijk. Tussen slootje en dijk loopt een graswandelpad.

De route loopt over de Korte Dijk en de Dongenseweg . Hier staat een coca-cola fabriek. Nooit geweten. Ik zal thuis eens op een colalight fles kijken.. Bij De Moerse Hoeve nemen we een koffiepauze. Een klein kopje koffie, maar met bonbon, chocoladeboon, cake-dobbelsteen en appeltaart, likeurtje (toch?) en slagroom.  Jammer van de rioollucht op het terras. En 9 euro fooi is ook wat overdreven.Het is goed zo!

Het wordt ondertussen warmer en warmer.  We spotten geen vleesetende lobelia of streepsalamander, maar vinden het desondanks prachtig hier. Met uitzicht op de skyline van Tilburg gaan we - al weer avontuurlijk - over een knuppelbrug: een soort van vlonder over heel ondiep en helder water. We komen onze eerste Hertogpadwandelaars tegen. We lopen een eindje met hen op. Ze wonen in Loon op Zand, dus het is voor hen een achtertuin-wandeling. We passeren een monumentale rode beuk. Nu willen we even pauzeren op een bankje, maar dat laat even op zich wachten. Eerst fotografeer ik rododendrons en worden we ingehaald door het wandelstel. Tja, en als we dan eindelijk bij een bankje komen, dan is dit natuurlijk al bezet door... juist.

Net om de hoek aan de rand van een open veld staat midden in de zon nog een bankje, even van de route af. Dan doen we dat, en Wietske is blij dat ze haar afritswandelbroek aan heeft.

Het laatste stuk is een en al bos, heerlijke dennengeur.  We worden opgeschrikt door gegil. Aha, dat is de mensenmassa in de Python van de Efteling! Even later zelfs te zien door het gebladerte. Langs Bosrijk lopen we de laatste kilometer naar de bushalte, waar de bus naar Tilburg en Den Bosch vrijwel direct aan komt rijden. Een abrupt einde van een heerlijke wandeling.

Wilhelminakanaal

Knuppelbrug