Almelo - Zenderen (18 km)

 Gelopen op woensdag 18 februari 2026 met Emmeke

Zullen we de lakens aan elkaar knopen en via de ramen vluchten? Of klimmen we in het bad en doen we gordijnen open?

Thee zetten in het koffiezetapparaat. In de bakjes yoghurt is volop ruimte voor fruit. Dat heet omdenken.

Om half 9 verlaten we het Huis van Bewaring en gaan LOPEN. Fris als hoentjes langs het mooiste plekje van Almelo: de zangschuur van Piet. We begroeten alle tekkels- en andere hondenuitlaters vriendelijk, wachten bij het rode stoplicht (in Almelo is altijd wat te doen) en lopen dan langs het water de stad uit. Op het bankje van Jolanda is het naast een bak hyacinten heerlijk koffie drinken. En dan lopen we even later Almelo weer in via de afvalverwerkingswijk.

We moeten met een bocht het spoor over, maar die bocht van het officiële Twentepad loopt zonder overdrijven (oké iets) over de vluchtstrook van een snelweg.Dan komen we in een strook bos. Onverwacht staan we bij een oud Nivon-huis. De huisvader zwaait niet naar ons wanneer we passeren. Over asfaltwegen en enkele zandwegen genieten we van de vrijheid en de kale takken. De IJsvogel laat zich niet zien, en komt ook niet af op de vrouw van het Overijssels Landschap. 

Nu naderen de laatste kilometers. Niet alleen van dit Twentepad, maar voor mij ook van ALLE streekpaden en LAW-paden in Nederland. Dat moet gevierd! Dus besluiten we niet door te lopen naar het verlaten Hertme, maar de finish te vieren in Zenderen. Eerst gaan we de kloosterkerk bekijken waar Titus Brandsma verbleef. En heel toepasselijk komt daar Mooi Springendal aangereden met schone lakens. Dat was het hoogtepunt van het Twentepad. Bij theehuis De Karmeliet 200 meter verderop strijken we neer en heffen het glas op onze wandelavonturen. Een scone erbij en even extra stilstaan bij alle kilometers die we mochten maken. En natuurlijk... plannen maken voor vervolgpaden. Die zijn dan niet rood-wit of geel-rood gemarkeerd, maar er valt in Nederland nog genoeg te pelgrimeren.

 

 

Oldenzaal - Hertme (22 km)

Gelopen op dinsdag 17 februari 2026 met Emmeke

Aan de picknicktafel in de trein van Hengelo naar Oldenzaal ontmoeten we elkaar. De bierlucht van carnaval hangt nog in de coupé. En dat er groots gefeest is in Oldenzaal zien we aan de restanten confetti en meer op de straten. De Kruidvat vinden we niet zo snel dus lopen we even later door natuurgebied De Hulsbeek. De cirkel is bijna rond. Hier liepen we destijds op onze eerste Lange Afstandwandeling: het Marskramerpad.

Het is venijnig koud vandaag met miezer en een hagelbui . De benen willen niet zo goed, omdat we pas om 11.30 startten met wandelen. En de pols wil ook al helemaal niet goed. Dan is het extra genieten van een prachtige regenboog. Bij Saasfee -  onee Saasveld- duikt opeens een joekel van een kerk op. Bij carnavalscafé Bruins is er pech voor ons: de bus komt niet opdagen, dus lopen we nog een vijf kilometer door naar Hertme. De route loopt langs het paradijs. Dat dan weer wel. 

In Hertme brengt de bus ons naar Borne. Met de trein naar Almelo en dan de eerste meters van het Twentepad nogmaals lopen, maar nu met bestemming Huis van Bewaring.  We moeten ons inhouden om niet direct de schoenen uit te doen in de Kapelskamer, maar eerst tapas te gaan halen bij de plaatselijke Plus. Daarna is het dan toch echt installeren en hooguit ploeteren met de afstandsbedieningen. 

 

Oisterwijk - Tilburg (20 km)

Gelopen op vrijdag 13 februari 2026 met Wietske

Vandaag mogen we weer stempelen. En dat kan gelijk al in de kerk aan de markt van Oisterwijk. Bij alle cafés naast de kerk worden de gevels en terrassen in gereedheid gebracht voor carnaval. Vanavond zal het losbarsten, en de gele smurfen zijn er klaar voor. Waar de vorige keer een tent van de ijsbaan stond is nu een mooie fontein zichtbaar en een muziekkoepel.

Oisterwijk is sjiek en we lopen met plezier langs de mooie huisjes en villa's. Aan de rand van het stadje is ook nog een andere stempel te halen. We lopen langs een oud schoolgebouw, waar we met het Brabnts Vennenpad (?) al eerder liepen. De bomen zijn nog kaal in het natuurgebied dat we binnenlopen. Een vrouw laat een eekhoorn uit, maar van dichtbij toch een tekkel. Het Brandven ligt er rustig bij en aan de kant van de weg aaien we de eerste wilgenkatjes, die we niet naar huis mogen meenemen.

Halverwege in Moergestel  is de start van carnaval nog meer zichtbaar. De slingers zijn opgehangen en uit alle gaten en hoeken komen gekostumeerde mensen. Er is nog net plek in Bij Wout, waar we - doe eens gek - een soepje eten als lunch. De route loopt daarna een stuk langs water en we komen er niemand tegen. Het zonnetje is doorgebroken en het waait nauwelijks. Toch zal het niet veel warmer zijn dan vier graden. Verrukkelijk.

Een mooie volgende stop is de kloosterwinkel en de Mariakapel van de abdij van Koningshoeven. Er is een grote bierbrouwerij, een gasterij, een proeverij, een kas... Wat een plek! In de verte duiken de contouren van Tilburg al op. Ik wist niet dat Tilburg een haven had. We lopen er een heel eind langs. De flats ernaast zijn met vlaggen versierd in de kleuren van de Vierdaagse. Hoe meer we de binnenstad naderen hoe harder de geluiden van Kruikestad hoorbaar zijn. We kunnen er niet omheen, we moeten er dwars doorheen. Over het Piusplein met carnavalskrakers uit de speakers, wat een gezellige drukte en wat lekker dat wij door kunnen stappen naar de laatste stempelplaats. Maar dat was eigenlijk wel te verwachten: het hek van de kerk is onder deze omstandigheden dicht. Niet erg, dan starten we de volgende keer weer bij deze grote kerk. Bij de toiletten op station Tilburg staat een lange rij van gekostumeerde jongeren die nog even hun blaas willen legen voordat het feest kan beginnen.